zaterdag 18 augustus 2012
donderdag 5 april 2012
Deepwater Horizon - Demiak
Door Wilfred van der Velden (curator)
Welkom bij de opening van de expositie Deepwater Horizon van Demiak. Een expositie waar we al enige tijd naar uit hebben gekeken en naar toe hebben gewerkt. Demiak en galerie Kap Pur werken al enige tijd samen en vanaf het eerste begin hebben we goede reacties gehad op zijn werk en stond ook al vast dat er een solo expositie zou volgen.
Demiak is geboren in 1967 en heeft zowel de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht gevolgd als de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag. Hij is van oorsprong klassiek schilder maar werkt nu zowel in 2D als in 3D.
Sinds zijn afstuderen in 1992 heeft hij exposities door heel Nederland maar ook in het buitenland en de meest recente was in de Verenigde Staten. Om precies te zijn in Houston waar met name de fotoserie Deepwater Horizon is getoond als ook een aantal van zijn objecten die veelal vernoemd zijn naar orkanen zoals Bonnie en Rita.
De fotoserie is gebaseerd op de gevolgen van de ramp met het olieboorplatform "Deepwater Horizon". Op het eerste gezicht lijken het romantische scenes maar de beelden laten pijnlijk zien dat zelfs een ramp van die omvang ook zijn mooie kanten heeft. De beelden hebben een idyllische aantrekkingskracht, maar het is al vrij snel duidelijk dat er meer aan de hand is. De troosteloze en verlaten hutjes zijn geplaatst in landschappen die aangetast zijn door menselijk handelen. Er spreekt overigens niet direct een verwijt uit, het zijn eerder constateringen.
De bouwsels, zowel in de foto’s als de objecten zelf, staan symbool voor onze behoefte aan veiligheid, het hebben van een dak boven je hoofd. In het werk ontbreekt steevast de mens. Deze afwezigheid geeft u de ruimte om er uw eigen droomwereld van te maken, met alle wonderlijke gebeurtenissen die zich daarin kunnen afspelen.
Tijdens zijn reizen raakte Demiak gegrepen door de wirwar van telefoonkabels en elektriciteitsleidingen die in de meeste landen uit het straatbeeld verdwenen zijn. Dit communicatienetwerk heeft zich vertakt tot in bijna alle uithoeken van de wereld, maar is zo goed als onzichtbaar geworden. De tussen de objecten gespannen draden laten dit netwerk juist weer zien, als een soort ruimtelijke lijntekening.
En uiteraard tonen wij ook de ontwerpen die Demiak heeft gemaakt voor het album van Colin Bender oftewel Kyteman. De muzikant die afgelopen vrijdag zijn tweede album heeft gelanceerd. Ruim 10 jaar geleden zag Kyteman de werken, toen vooral schilderijen, van Demiak en ze hebben hem nooit meer losgelaten. Toen er vervolgens een nieuwe albumhoes moest worden ontworpen, kwamen de schilderijen weer in zijn hoofd terug en werd Demiak gevraagd aan de slag te gaan. Een proces dat intens is gebleken maar zeker heeft geleid tot 5 prachtige werken die u hier kunt bewonderen. Voor deze expositie hebben wij de special edition aangeschaft en kunt u de verschillende ontwerpen bekijken en vergelijken met de oorspronkelijke schilderijen.
Welkom bij de opening van de expositie Deepwater Horizon van Demiak. Een expositie waar we al enige tijd naar uit hebben gekeken en naar toe hebben gewerkt. Demiak en galerie Kap Pur werken al enige tijd samen en vanaf het eerste begin hebben we goede reacties gehad op zijn werk en stond ook al vast dat er een solo expositie zou volgen.
Demiak is geboren in 1967 en heeft zowel de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht gevolgd als de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag. Hij is van oorsprong klassiek schilder maar werkt nu zowel in 2D als in 3D.
Sinds zijn afstuderen in 1992 heeft hij exposities door heel Nederland maar ook in het buitenland en de meest recente was in de Verenigde Staten. Om precies te zijn in Houston waar met name de fotoserie Deepwater Horizon is getoond als ook een aantal van zijn objecten die veelal vernoemd zijn naar orkanen zoals Bonnie en Rita.
De fotoserie is gebaseerd op de gevolgen van de ramp met het olieboorplatform "Deepwater Horizon". Op het eerste gezicht lijken het romantische scenes maar de beelden laten pijnlijk zien dat zelfs een ramp van die omvang ook zijn mooie kanten heeft. De beelden hebben een idyllische aantrekkingskracht, maar het is al vrij snel duidelijk dat er meer aan de hand is. De troosteloze en verlaten hutjes zijn geplaatst in landschappen die aangetast zijn door menselijk handelen. Er spreekt overigens niet direct een verwijt uit, het zijn eerder constateringen.
De bouwsels, zowel in de foto’s als de objecten zelf, staan symbool voor onze behoefte aan veiligheid, het hebben van een dak boven je hoofd. In het werk ontbreekt steevast de mens. Deze afwezigheid geeft u de ruimte om er uw eigen droomwereld van te maken, met alle wonderlijke gebeurtenissen die zich daarin kunnen afspelen.
Tijdens zijn reizen raakte Demiak gegrepen door de wirwar van telefoonkabels en elektriciteitsleidingen die in de meeste landen uit het straatbeeld verdwenen zijn. Dit communicatienetwerk heeft zich vertakt tot in bijna alle uithoeken van de wereld, maar is zo goed als onzichtbaar geworden. De tussen de objecten gespannen draden laten dit netwerk juist weer zien, als een soort ruimtelijke lijntekening.
En uiteraard tonen wij ook de ontwerpen die Demiak heeft gemaakt voor het album van Colin Bender oftewel Kyteman. De muzikant die afgelopen vrijdag zijn tweede album heeft gelanceerd. Ruim 10 jaar geleden zag Kyteman de werken, toen vooral schilderijen, van Demiak en ze hebben hem nooit meer losgelaten. Toen er vervolgens een nieuwe albumhoes moest worden ontworpen, kwamen de schilderijen weer in zijn hoofd terug en werd Demiak gevraagd aan de slag te gaan. Een proces dat intens is gebleken maar zeker heeft geleid tot 5 prachtige werken die u hier kunt bewonderen. Voor deze expositie hebben wij de special edition aangeschaft en kunt u de verschillende ontwerpen bekijken en vergelijken met de oorspronkelijke schilderijen.
donderdag 22 maart 2012
vrijdag 27 januari 2012
vrijdag 16 december 2011
woensdag 30 november 2011
Openingsspeech Elmer de Gruijl
Door Sanne ten Brink
Mijn naam is Sanne ten Brink en ik werk als Senior Conservator bij ING Art Management. Ik vind het een eer om de tentoonstelling Dag in Dag uit van Elmer de Gruijl te mogen openen in Galerie Kap Pur in Tilburg. Toen ING gevraagd werd deze tentoonstelling te openen hebben wij daar niet lang over hoeven nadenken. Het verzamelbeleid van de ING Collectie richt zich namelijk sinds de jaren 70 op Nederlandse hedendaagse figuratieve kunst, met dezelfde intentie als de werken van Elmer de Gruijl die hier vandaag te zien zijn.
We treffen elkaar vandaag in roerige tijden. Een beetje redacteur hoeft momenteel niet ál teveel moeite te doen om de kolommen van zijn krant te vullen. Mag Mauro in Nederland blijven? Fraude bij wetenschappelijk onderzoek, notabene op de universiteit in deze textielstad en Dag in Dag uit staan de kranten vol over de bezuinigingen in de culturele sector. Wij leven in een gekke tijd. Je hoeft geen groot ziener te zijn om te stellen dat - als we onze welvaart tegen deze achtergrond tenminste nog op peil willen houden - we heel wat creativiteit nodig zullen hebben.
En juist daarom is het zo belangrijk dat er tentoonstellingen als deze van Elmer de Gruijl worden georganiseerd.
Binnen de figuratie zijn vorm en inhoud nauw verweven. Het idee achter de geschilderde voorstelling wordt versterkt door de stijl en techniek van het schilderen. De keuze van het geschilderde onderwerp wordt bepaald door de kunstenaar zelf. Het hart van het kunstenaarschap ligt in het combineren van vorm en inhoud, gedachte en taal. Dat geldt voor alle kunstenaars. En juist hier slaagt Elmer zo goed in. Elmer laat via zijn portretten het publiek door zijn ogen naar de wereld kijken. De kijker stapt als het ware in de schoenen van Elmer en beleeft de wereld op zijn manier. De kunstenaar werpt daarbij een kritische blik op de ontwikkelingen in de hedendaagse maatschappij. Voor Elmer lijkt het schilderij een voertuig, hij deelt iets mee aan de kijkers, een mededeling die voor hem van groot belang is. Hij probeert ons de ware natuur van de mens te laten zien, door de figuren in zijn schilderijen op een soms pijnlijk confronterende, maar tegelijk humoristische wijze af te beelden.
Zo zijn we in het werk Tattooatie getuige van een hedendaags tafereel waarbij een behoorlijk gezette dame al bukkend haar lichaam laat versieren door een vrolijke bebrilde tatoeëerder. Ook in het kunstwerk Liefde in Overvecht Noord zijn we getuige van een alledaags tafereel, waarbij twee moslima’s op de schoot van hun vrijwel identieke vriendjes hangen. De toeschouwer vraagt zich af of Elmer de toeschouwer aan het lachen en of aan het huilen wil brengen. Deze gedachte komt bij verschillende werken van de Gruijl naar voren en zorgt voor een spanning die de toeschouwer niet snel loslaat.
Het werk van Elmer overrompelt door de ambachtelijkheid en zijn vakmanschap. Zijn doeken zijn het prachtige succesvolle resultaat van tijdrovende arbeid en concentratie op een inspirerend idee. Als je de figuren op Elmers werk bekijkt zie je een metafoor voor een portret. Elmer lijkt op zoek te zijn naar de identiteit en zet die op het doek. Het achterliggende karakter van de persoon. Wie of wat verschanst zich achter de voorstelling van alledag. Zonder het vakmanschap zou het alle overtuigingskracht missen. In de kunst van Elmer gaan vorm en inhoud onlosmakelijk samen.
Elmer heeft zoals hij zelf zegt een obsessie voor karakters die zich verlaten voelen in de massa. Veel van zijn figuren lijken op het punt te staan de kijker een droevige mededeling te doen. Ze kijken de toeschouwer recht aan, alsof ze de onbeholpenheid van het bestaan willen delen. Het maakt de kijker nieuwsgierig naar wat er zich daadwerkelijk afspeelt in het hoofd van deze figuren.
Het zijn spannende schilderijen en zij benadrukken dat identiteit omgevingsafhankelijk is. Ik ben dan ook reuze benieuwd in welke omgeving, in welk interieur deze werken straks zullen belanden, die omgeving wordt er in ieder geval interessanter door.
ING heeft drie werken van Elmer in haar collectie. Als ik deze werken vergelijk met het nieuwe werk hier op de tentoonstelling zie ik een duidelijke ontwikkeling. Los van het feit dat Elmer technisch weer beter is geworden, hebben zijn personages ook een ontwikkeling doorgemaakt. Ze lijken lichtvoetiger en humoristischer.
Het is zeer bijzonder dat wij hier met zijn allen kunnen staan. Dank aan galerie Kap Pur maar natuurlijk ook aan Elmer. Zonder zijn gedrevenheid, doorzettingsvermogen en creativiteit zou deze tentoonstelling nooit tot stand zijn gekomen.
Mijn naam is Sanne ten Brink en ik werk als Senior Conservator bij ING Art Management. Ik vind het een eer om de tentoonstelling Dag in Dag uit van Elmer de Gruijl te mogen openen in Galerie Kap Pur in Tilburg. Toen ING gevraagd werd deze tentoonstelling te openen hebben wij daar niet lang over hoeven nadenken. Het verzamelbeleid van de ING Collectie richt zich namelijk sinds de jaren 70 op Nederlandse hedendaagse figuratieve kunst, met dezelfde intentie als de werken van Elmer de Gruijl die hier vandaag te zien zijn.We treffen elkaar vandaag in roerige tijden. Een beetje redacteur hoeft momenteel niet ál teveel moeite te doen om de kolommen van zijn krant te vullen. Mag Mauro in Nederland blijven? Fraude bij wetenschappelijk onderzoek, notabene op de universiteit in deze textielstad en Dag in Dag uit staan de kranten vol over de bezuinigingen in de culturele sector. Wij leven in een gekke tijd. Je hoeft geen groot ziener te zijn om te stellen dat - als we onze welvaart tegen deze achtergrond tenminste nog op peil willen houden - we heel wat creativiteit nodig zullen hebben.
En juist daarom is het zo belangrijk dat er tentoonstellingen als deze van Elmer de Gruijl worden georganiseerd.
Binnen de figuratie zijn vorm en inhoud nauw verweven. Het idee achter de geschilderde voorstelling wordt versterkt door de stijl en techniek van het schilderen. De keuze van het geschilderde onderwerp wordt bepaald door de kunstenaar zelf. Het hart van het kunstenaarschap ligt in het combineren van vorm en inhoud, gedachte en taal. Dat geldt voor alle kunstenaars. En juist hier slaagt Elmer zo goed in. Elmer laat via zijn portretten het publiek door zijn ogen naar de wereld kijken. De kijker stapt als het ware in de schoenen van Elmer en beleeft de wereld op zijn manier. De kunstenaar werpt daarbij een kritische blik op de ontwikkelingen in de hedendaagse maatschappij. Voor Elmer lijkt het schilderij een voertuig, hij deelt iets mee aan de kijkers, een mededeling die voor hem van groot belang is. Hij probeert ons de ware natuur van de mens te laten zien, door de figuren in zijn schilderijen op een soms pijnlijk confronterende, maar tegelijk humoristische wijze af te beelden.
Zo zijn we in het werk Tattooatie getuige van een hedendaags tafereel waarbij een behoorlijk gezette dame al bukkend haar lichaam laat versieren door een vrolijke bebrilde tatoeëerder. Ook in het kunstwerk Liefde in Overvecht Noord zijn we getuige van een alledaags tafereel, waarbij twee moslima’s op de schoot van hun vrijwel identieke vriendjes hangen. De toeschouwer vraagt zich af of Elmer de toeschouwer aan het lachen en of aan het huilen wil brengen. Deze gedachte komt bij verschillende werken van de Gruijl naar voren en zorgt voor een spanning die de toeschouwer niet snel loslaat.Het werk van Elmer overrompelt door de ambachtelijkheid en zijn vakmanschap. Zijn doeken zijn het prachtige succesvolle resultaat van tijdrovende arbeid en concentratie op een inspirerend idee. Als je de figuren op Elmers werk bekijkt zie je een metafoor voor een portret. Elmer lijkt op zoek te zijn naar de identiteit en zet die op het doek. Het achterliggende karakter van de persoon. Wie of wat verschanst zich achter de voorstelling van alledag. Zonder het vakmanschap zou het alle overtuigingskracht missen. In de kunst van Elmer gaan vorm en inhoud onlosmakelijk samen.
Elmer heeft zoals hij zelf zegt een obsessie voor karakters die zich verlaten voelen in de massa. Veel van zijn figuren lijken op het punt te staan de kijker een droevige mededeling te doen. Ze kijken de toeschouwer recht aan, alsof ze de onbeholpenheid van het bestaan willen delen. Het maakt de kijker nieuwsgierig naar wat er zich daadwerkelijk afspeelt in het hoofd van deze figuren.
Het zijn spannende schilderijen en zij benadrukken dat identiteit omgevingsafhankelijk is. Ik ben dan ook reuze benieuwd in welke omgeving, in welk interieur deze werken straks zullen belanden, die omgeving wordt er in ieder geval interessanter door.
ING heeft drie werken van Elmer in haar collectie. Als ik deze werken vergelijk met het nieuwe werk hier op de tentoonstelling zie ik een duidelijke ontwikkeling. Los van het feit dat Elmer technisch weer beter is geworden, hebben zijn personages ook een ontwikkeling doorgemaakt. Ze lijken lichtvoetiger en humoristischer.
Het is zeer bijzonder dat wij hier met zijn allen kunnen staan. Dank aan galerie Kap Pur maar natuurlijk ook aan Elmer. Zonder zijn gedrevenheid, doorzettingsvermogen en creativiteit zou deze tentoonstelling nooit tot stand zijn gekomen.
woensdag 31 augustus 2011
Heidi Wulms, Elmer de Gruijl en Ron Amir
Verslag van Ivo Cuppens
Terug van de kunstreis naar Luik en na het maken en versturen van een viertal verslagen van die reis, bezocht ik vanmiddag de Galerie Kap Pur aan de Korvelseweg 151 in Tilburg. Heel bijzonder werk trof ik daar aan van de boven vermeldde schilders. Ofschoon de expositie nog maar t/m vier september te zien is (Wo 11-18, Do 11-20, Vrij 11-18, Za 13-17 en laatste zo vd mnd 13-17 uur) wil ik er toch nog verslag van doen omdat de werken mij zeer aanspraken. Vooral het werk van Heidi Wulms maakte indruk.
Heidi Wulms, Me and my gun III, olieverf op doek 133 x 160 cm, 2010
Dit grote werk pakt je meteen, dat komt vooral door de ogen van de vrouw die je recht aankijken en de aandacht van de toeschouwer vasthouden. Je ziet hoe hyperrealistisch de starende ogen geschilderd zijn en hoe scherp de spieren en botten van het lijf en het nonchalant naar beneden gegleden schouderbandje weergegeven zijn.
Opvallend is het contrast van het strenge, strakke gelaat met de decoratieve achtergrond, waarbij nog net een stukje van een nogal huiselijke, romantische schemerlamp te zien is.
De vrouw stelt je voor een raadsel. Uit het gesprek dat ik met de op de expositie aanwezige kunstenares had, bleek dat zij de interpretatie van het schilderij aan de toeschouwer overlaat. Ook de titel biedt als zodanig weinig houvast. Overpeinst deze vrouw hoe zich los te maken uit de geordende huiselijke omstandigheden ? De ernstige en strakke gezichtsuitdrukking spreekt voor een dergelijke problematiek. Een van de kenmerken van kunst is, dat zij vragen en verhalen uitlokt en dat is hier zeker het geval.
Van Wulms zijn nog twee grote portretten aanwezig die getuigen van haar geheel eigen stijl waarbij vooral de weergave van de ogen heel bijzonder is. In het ene portret zijn de ogen bijna dicht geknepen, het andere portret toont de zachte maar ook tegelijk wat verwarde ogen van een bejaarde vrouw
Ook de werken van Ron Amir en Elmer de Gruijl getuigen van een volstrekt eigen stijl.
Elmer de Gruijl, De bungalow, acryl op linnen, 185 x 145 cm, 2010.
De toelichting bij de expositie vermeldt dat Elmer de Gruijl gefascineerd wordt door personages die zich verlaten voelen in de massa. De massa is op dit schilderij niet te zien, in tegendeel het stel zit er verlaten en buitengesloten bij.
Dit werk doet mij sterk denken aan het schilderij dat Otto Dix schilderde in 1921 en waar hij zijn verarmde ouders weergeeft tijdens de crisisjaren, ook zij kijken, gezeten naast elkaar, vreugdeloos en uitzichtloos voor zich uit. Dit schilderij van de Gruijl kleurt even grauw en roept daardoor een sfeer op van verval, eenzaamheid en verloedering.
De titel De bungalow roept vraagtekens op. Achter een vergrijsde muur zijn wel de daken van saaie, eenvormige rijtjeshuizen (van de massa ?) te zien maar een bungalow is nergens te bespeuren. Was het stel eerder de trotse bezitter van een bungalow en zijn ze met bankstel en al buitengezet ?
De auto voor de garagedeur op de achtergrond lijkt op een soort verlopen Wartburg uit de Oost-Duitse tijd en past bij het droeve beeld. De vrouw zit er berustend bij, terwijl de man met zijn grote bril nog steeds de status van een intellectueel uitstraalt. Dat wijst erop dat er eerder betere tijden waren voor het stel.
Als kunst, zoals hier, getuigt van een bepaalde tijdgeest geeft dat een extra dimensie aan het kunstwerk. We herkennen de armoede, het isolement en de uitzichtloosheid en worden er door aangesproken.
Ivo Cuppens, Gilze, 28 augustus 2011.
Terug van de kunstreis naar Luik en na het maken en versturen van een viertal verslagen van die reis, bezocht ik vanmiddag de Galerie Kap Pur aan de Korvelseweg 151 in Tilburg. Heel bijzonder werk trof ik daar aan van de boven vermeldde schilders. Ofschoon de expositie nog maar t/m vier september te zien is (Wo 11-18, Do 11-20, Vrij 11-18, Za 13-17 en laatste zo vd mnd 13-17 uur) wil ik er toch nog verslag van doen omdat de werken mij zeer aanspraken. Vooral het werk van Heidi Wulms maakte indruk.
Heidi Wulms, Me and my gun III, olieverf op doek 133 x 160 cm, 2010
Dit grote werk pakt je meteen, dat komt vooral door de ogen van de vrouw die je recht aankijken en de aandacht van de toeschouwer vasthouden. Je ziet hoe hyperrealistisch de starende ogen geschilderd zijn en hoe scherp de spieren en botten van het lijf en het nonchalant naar beneden gegleden schouderbandje weergegeven zijn.
Opvallend is het contrast van het strenge, strakke gelaat met de decoratieve achtergrond, waarbij nog net een stukje van een nogal huiselijke, romantische schemerlamp te zien is.
De vrouw stelt je voor een raadsel. Uit het gesprek dat ik met de op de expositie aanwezige kunstenares had, bleek dat zij de interpretatie van het schilderij aan de toeschouwer overlaat. Ook de titel biedt als zodanig weinig houvast. Overpeinst deze vrouw hoe zich los te maken uit de geordende huiselijke omstandigheden ? De ernstige en strakke gezichtsuitdrukking spreekt voor een dergelijke problematiek. Een van de kenmerken van kunst is, dat zij vragen en verhalen uitlokt en dat is hier zeker het geval.
Van Wulms zijn nog twee grote portretten aanwezig die getuigen van haar geheel eigen stijl waarbij vooral de weergave van de ogen heel bijzonder is. In het ene portret zijn de ogen bijna dicht geknepen, het andere portret toont de zachte maar ook tegelijk wat verwarde ogen van een bejaarde vrouw
Ook de werken van Ron Amir en Elmer de Gruijl getuigen van een volstrekt eigen stijl.
Elmer de Gruijl, De bungalow, acryl op linnen, 185 x 145 cm, 2010.
De toelichting bij de expositie vermeldt dat Elmer de Gruijl gefascineerd wordt door personages die zich verlaten voelen in de massa. De massa is op dit schilderij niet te zien, in tegendeel het stel zit er verlaten en buitengesloten bij.
Dit werk doet mij sterk denken aan het schilderij dat Otto Dix schilderde in 1921 en waar hij zijn verarmde ouders weergeeft tijdens de crisisjaren, ook zij kijken, gezeten naast elkaar, vreugdeloos en uitzichtloos voor zich uit. Dit schilderij van de Gruijl kleurt even grauw en roept daardoor een sfeer op van verval, eenzaamheid en verloedering.
De titel De bungalow roept vraagtekens op. Achter een vergrijsde muur zijn wel de daken van saaie, eenvormige rijtjeshuizen (van de massa ?) te zien maar een bungalow is nergens te bespeuren. Was het stel eerder de trotse bezitter van een bungalow en zijn ze met bankstel en al buitengezet ?
De auto voor de garagedeur op de achtergrond lijkt op een soort verlopen Wartburg uit de Oost-Duitse tijd en past bij het droeve beeld. De vrouw zit er berustend bij, terwijl de man met zijn grote bril nog steeds de status van een intellectueel uitstraalt. Dat wijst erop dat er eerder betere tijden waren voor het stel.
Als kunst, zoals hier, getuigt van een bepaalde tijdgeest geeft dat een extra dimensie aan het kunstwerk. We herkennen de armoede, het isolement en de uitzichtloosheid en worden er door aangesproken.
Ivo Cuppens, Gilze, 28 augustus 2011.
woensdag 20 juli 2011
Groepsexpositie Portretten
met werk van Heidi Wulms, Elmer de Gruijl en Ron Amir
Expositieduur: tot en met 4 september 2011
Locatie: Galerie Kap Pur, Korvelseweg 151 te Tilburg
Meer info: www.kappur.com
Het thema van deze expositie is “portretten”. Een eenvoudig thema maar toch geeft elke kunstenaar hier een complexe invulling aan. Alle drie hebben een eigen stijl en uitgangspunt en alle drie zijn ze bezig met de zelfkant van de maatschappij.
In het werk van Heidi Wulms staat voornamelijk de mens centraal. Haar schilderijen zijn realistische beelden van personages, die de toeschouwer als zodanig herkend in zijn eigen werkelijkheid. Het zijn momentopnames van personen die zichtbaar een emotie beleven waardoor een bepaalde situatie ontstaat. Vaak een heel kwetsbaar moment van veelal vrouwen. Door deze situatie uit z’n context te halen door het toepassen van een bepaalde symboliek of een afwijkende titel ontstaat weer een nieuwe situatie die vanaf dat moment vooral wordt ingevuld door de toeschouwer. Het is aan u om te bepalen in hoeverre uw beeld bepaald wordt door bestaande, aangeleerde en cultureel bepaalde denkpatronen.
Elmer de Gruijl heeft een obsessie met karakters die zich verlaten voelen in de massa. Zijn portretten tonen mensen in hun eigen omgeving, maar toch zien deze personen er ongemakkelijk en bedremmeld uit hoewel ze ons recht aankijken. Ze lijken verloren in onze maatschappij. Je vraagt je af of ze zich niet op hun gemak voelen of dat ze iets gaan doen wat niet mag? Deze spanning weet Elmer fantastisch over te brengen. Elk type mens is lijdend voorwerp: burgermannetjes, stoere macho sporters, hangjongeren, enzovoort. Niemand ontkomt aan zijn scherpe observaties. Zijn werk noopt dan ook tot onderzoek naar wat er werkelijk schuil gaat achter de façade van het leven: zwakte, hulpeloosheid....?
Ron Amir ontwikkelde een fascinatie voor werken van meesters als Michelangelo, Bosch en Caravaggio. Naast zijn monumentale schilderijen en tekeningen die vooral op deze meester teruggrijpen, is Ron onlangs begonnen met een serie kleine olieverf portretten. Waarvan u hier het resultaat ziet. Ron ziet de expressie van emotie als de belangrijkste waarheid of waarde van kunst. Het moderne leven is voor hem het belangrijkste gebied waarbinnen zijn kunst zich beweegt en waar hij de menselijke conditie onderzoekt. Hij ziet zijn werk als een vorm van zelfportrettering waarbij gedachten veranderen in patronen en beelden, zowel persoonlijk als sociaal. Rons werk is vaak gewelddadig en de serie portretten zijn zelfs morbide, gruwelijk en monsterlijk. Portretten met een verhaal.
Zoals ik al aangaf, zijn het geen makkelijke werken. Ze schuren en zijn soms pijnlijk maar toch zijn ze allen met veel liefde en integriteit geschilderd. En zo kennen we ook de kunstenaars, als persoon en als kunstenaar, vol liefde voor hun vak.
Zo zijn hun portretten ook daadwerkelijk portretten van henzelf.
Expositieduur: tot en met 4 september 2011
Locatie: Galerie Kap Pur, Korvelseweg 151 te Tilburg
Meer info: www.kappur.com
Het thema van deze expositie is “portretten”. Een eenvoudig thema maar toch geeft elke kunstenaar hier een complexe invulling aan. Alle drie hebben een eigen stijl en uitgangspunt en alle drie zijn ze bezig met de zelfkant van de maatschappij.
In het werk van Heidi Wulms staat voornamelijk de mens centraal. Haar schilderijen zijn realistische beelden van personages, die de toeschouwer als zodanig herkend in zijn eigen werkelijkheid. Het zijn momentopnames van personen die zichtbaar een emotie beleven waardoor een bepaalde situatie ontstaat. Vaak een heel kwetsbaar moment van veelal vrouwen. Door deze situatie uit z’n context te halen door het toepassen van een bepaalde symboliek of een afwijkende titel ontstaat weer een nieuwe situatie die vanaf dat moment vooral wordt ingevuld door de toeschouwer. Het is aan u om te bepalen in hoeverre uw beeld bepaald wordt door bestaande, aangeleerde en cultureel bepaalde denkpatronen.Elmer de Gruijl heeft een obsessie met karakters die zich verlaten voelen in de massa. Zijn portretten tonen mensen in hun eigen omgeving, maar toch zien deze personen er ongemakkelijk en bedremmeld uit hoewel ze ons recht aankijken. Ze lijken verloren in onze maatschappij. Je vraagt je af of ze zich niet op hun gemak voelen of dat ze iets gaan doen wat niet mag? Deze spanning weet Elmer fantastisch over te brengen. Elk type mens is lijdend voorwerp: burgermannetjes, stoere macho sporters, hangjongeren, enzovoort. Niemand ontkomt aan zijn scherpe observaties. Zijn werk noopt dan ook tot onderzoek naar wat er werkelijk schuil gaat achter de façade van het leven: zwakte, hulpeloosheid....?
Ron Amir ontwikkelde een fascinatie voor werken van meesters als Michelangelo, Bosch en Caravaggio. Naast zijn monumentale schilderijen en tekeningen die vooral op deze meester teruggrijpen, is Ron onlangs begonnen met een serie kleine olieverf portretten. Waarvan u hier het resultaat ziet. Ron ziet de expressie van emotie als de belangrijkste waarheid of waarde van kunst. Het moderne leven is voor hem het belangrijkste gebied waarbinnen zijn kunst zich beweegt en waar hij de menselijke conditie onderzoekt. Hij ziet zijn werk als een vorm van zelfportrettering waarbij gedachten veranderen in patronen en beelden, zowel persoonlijk als sociaal. Rons werk is vaak gewelddadig en de serie portretten zijn zelfs morbide, gruwelijk en monsterlijk. Portretten met een verhaal.
Zoals ik al aangaf, zijn het geen makkelijke werken. Ze schuren en zijn soms pijnlijk maar toch zijn ze allen met veel liefde en integriteit geschilderd. En zo kennen we ook de kunstenaars, als persoon en als kunstenaar, vol liefde voor hun vak.
Zo zijn hun portretten ook daadwerkelijk portretten van henzelf.
vrijdag 1 juli 2011
dinsdag 31 mei 2011
Let me entertain you
Joram Roukes komt oorspronkelijk uit Lelystad en is in 2006 afgestudeerd aan de Academie Minerva in Groningen waar hij nog steeds woont. Na zijn afstuderen is Joram voor een aantal kunstprijzen genomineerd en in 2008 ontving hij een startstipendium die hij heeft gebruikt om een tijd lang in New York te gaan wonen dat wel het mekka van de consumptiemaatschappij kan worden genoemd. Waarom ik dat aankaart, wordt zo nog duidelijk. En enige tijd geleden, is zijn werk geëxposeerd in Londen.
Speciaal voor deze expositie heeft Joram nieuwe schilderijen gemaakt, enkele afgerond en, en dat was relatief nieuw voor hem, een serie tekeningen op klein formaat gemaakt. Hij is namelijk vooral schilder maar ook het feit dat het kleiner moest zijn dan 2 bij 3 meter bezorgde hem kopzorgen. En uiteraard, en dat vinden wij erg bijzonder, heeft hij deze muurschildering gemaakt genaamd “Slapstick”. Een titel met dubbele betekenis, namelijk een letterlijke en figuurlijke. Wellicht dat het schilderen op muren hem weer even terug bracht naar zijn graffiti tijd.
In zijn werk komt duidelijk zijn fascinatie voor de stad naar voren, voor het leven in de stad en ook de onontkoombaarheid aan het soort leven dat je daar leidt of om je heen wordt geleid en aan je wordt opgedrongen. Deze dynamische taferelen en portretten bouwt hij op met behulp van een mix aan stijlen en technieken waarmee hij tevens de vele facetten, subculturen en lagen in de maatschappij toont. Zo’n maatschappij is nooit klaar, die blijft in beweging en is zeer complex. En zo zijn ook zijn werken.
De personages in zijn werken zijn al even fragmentarisch opgebouwd als hun omgeving. Opgebouwd uit vele verschillende elementen: mensen, dieren, grafische elementen en herkenbare iconen uit de reclame. Deze opbouw toont dat we allemaal een som der delen zijn. Dat onze identiteit niet eenduidig is en dat we zowel uniek zijn als ook in de pas lopen, met de massa mee om vooral niet te veel op te vallen. De personages blijven hierdoor ook unaniem omdat een herkenbare identiteit afbreuk zou doen aan de boodschap van Joram.
Joram toont de extremen van massaconsumptie, status en materialisme op een zeer humoristische wijze en zonder er een oordeel over te vellen want dat is aan de toeschouwer. U mag uw kritiek op onze huidige maatschappij geven, u mag uw mening daar over vormen. Ondanks de luchtige manier van werken, komen de schilderijen en tekening stevig aan en worden ze toch al gezien als maatschappijkritisch, simpelweg vanwege de combinatie van al die zeer herkenbare iconen van de westerse maatschappij.
Joram ziet zijn werken als karikaturen van een banale maatschappij, in de greep van, wat ik zojuist al noemde, de drang naar consumptie en er bij moeten horen. Hij noemt het expliciet geen angstbeelden, door de groteske en humoristische manier van schilderen lijkt hij te willen zeggen: “we kunnen het wel aan, hoor”.
Toch lijkt Joram zo nu en dan te twijfelen of het gaat lukken. Aan de ene kant ziet hij het nog gebeuren dat legervoertuigen in de toekomst worden gesponsord middels kleurrijke en feestelijke reclame-uitingen, aan de andere kant lijkt de introductie van westerse normen en waarden in het middenoosten faliekant te mislukken.
Wij willen u dan ook uitnodigen uw eigen oordeel te vellen over de thema’s die ten grondslag liggen aan deze prachtige werken en te beslissen hoe u zich hierbij voelt.
Speciaal voor deze expositie heeft Joram nieuwe schilderijen gemaakt, enkele afgerond en, en dat was relatief nieuw voor hem, een serie tekeningen op klein formaat gemaakt. Hij is namelijk vooral schilder maar ook het feit dat het kleiner moest zijn dan 2 bij 3 meter bezorgde hem kopzorgen. En uiteraard, en dat vinden wij erg bijzonder, heeft hij deze muurschildering gemaakt genaamd “Slapstick”. Een titel met dubbele betekenis, namelijk een letterlijke en figuurlijke. Wellicht dat het schilderen op muren hem weer even terug bracht naar zijn graffiti tijd.
In zijn werk komt duidelijk zijn fascinatie voor de stad naar voren, voor het leven in de stad en ook de onontkoombaarheid aan het soort leven dat je daar leidt of om je heen wordt geleid en aan je wordt opgedrongen. Deze dynamische taferelen en portretten bouwt hij op met behulp van een mix aan stijlen en technieken waarmee hij tevens de vele facetten, subculturen en lagen in de maatschappij toont. Zo’n maatschappij is nooit klaar, die blijft in beweging en is zeer complex. En zo zijn ook zijn werken.De personages in zijn werken zijn al even fragmentarisch opgebouwd als hun omgeving. Opgebouwd uit vele verschillende elementen: mensen, dieren, grafische elementen en herkenbare iconen uit de reclame. Deze opbouw toont dat we allemaal een som der delen zijn. Dat onze identiteit niet eenduidig is en dat we zowel uniek zijn als ook in de pas lopen, met de massa mee om vooral niet te veel op te vallen. De personages blijven hierdoor ook unaniem omdat een herkenbare identiteit afbreuk zou doen aan de boodschap van Joram.
Joram toont de extremen van massaconsumptie, status en materialisme op een zeer humoristische wijze en zonder er een oordeel over te vellen want dat is aan de toeschouwer. U mag uw kritiek op onze huidige maatschappij geven, u mag uw mening daar over vormen. Ondanks de luchtige manier van werken, komen de schilderijen en tekening stevig aan en worden ze toch al gezien als maatschappijkritisch, simpelweg vanwege de combinatie van al die zeer herkenbare iconen van de westerse maatschappij.
Joram ziet zijn werken als karikaturen van een banale maatschappij, in de greep van, wat ik zojuist al noemde, de drang naar consumptie en er bij moeten horen. Hij noemt het expliciet geen angstbeelden, door de groteske en humoristische manier van schilderen lijkt hij te willen zeggen: “we kunnen het wel aan, hoor”.Toch lijkt Joram zo nu en dan te twijfelen of het gaat lukken. Aan de ene kant ziet hij het nog gebeuren dat legervoertuigen in de toekomst worden gesponsord middels kleurrijke en feestelijke reclame-uitingen, aan de andere kant lijkt de introductie van westerse normen en waarden in het middenoosten faliekant te mislukken.
Wij willen u dan ook uitnodigen uw eigen oordeel te vellen over de thema’s die ten grondslag liggen aan deze prachtige werken en te beslissen hoe u zich hierbij voelt.
maandag 16 mei 2011
zondag 20 februari 2011
De wereld achter het verhaal
Expositie met werken van David van der meer
Expositieduur: tot en met 27 maart 2011
Locatie: Galerie Kap Pur, Korvelseweg 151 te Tilburg
Meer info: www.kappur.com
Een prinses, badeend, kano, kuiken, barbiepop of geit; dat zijn enkele van de beeldelementen die David van der Meer in zijn schilderijen gebruikt. Hij creëert daarmee werelden waarin je als toeschouwer verdwaalt en steeds nieuwe lagen ontdekt.
David is in 2004 afgestudeerd aan de Academie voor Beeldende Kunst te Kampen, in de richting schilderen. David is scheppend en vernieuwend bezig en heeft een geheel eigen, collageachtige beeldtaal ontwikkeld. Hiervoor is hij beloond met een startstipendium en werd hij genomineerd voor de Buning Brongers prijs. Zijn werk is opgenomen in verschillende collecties van zowel particulieren als bedrijven.
Laag over laag schept hij een wereld waarin figuratieve elementen uit zijn persoonlijke leven en beelden uit de massamedia een fascinerende vervreemding teweeg brengen. Soms doorleefd en dan weer heel fijn geschilderd. De verweerde ondergrond wordt in sommige doeken letterlijk gladgeschuurd om een nieuwe wereld te openbaren.
Door het gebruik van een kleurig palet krijgt zijn werk een positief karakter. Het werk kan als autobiografisch worden gezien maar David geeft de toeschouwer wel de ruimte zelf in te vullen wat men ziet. Soms zelfs letterlijk door lege tekstballonnen toe te voegen.
David gebruikt een compleet eigen set van beelden die hij eindeloos combineert, door elkaar, over elkaar en vervlecht tot een collage van geschilderde beelden. Door herkenbare beelden, bijvoorbeeld uit de massamedia, te combineren beelden uit zijn persoonlijk leven, vraag je je af of het werk autobiografisch is of juist afstandelijk. En zo zet hij je op het verkeerde been, of toch niet?!
Zijn schilderijen zijn bijna allesomvattend. Ze dagen uit tot nader onderzoek maar zijn ook licht en sprookjesachtig met onschuldige en kwetsbare dieren en personen. Ze zijn romantisch maar kunnen ook lachwekkend zijn door de cartoonstijl die hij regelmatig hanteert. Terugkerende figuren zijn bijvoorbeeld het kuiken en een badeend. Eenvoudige, simpele figuren maar ze staan ook voor nieuw leven en voor onschuld en, in het geval van de badeend, ook voor kunstmatig.
David maakt vaak zeer grote werken en zegt daar zelf over: ‘Het zijn doeken die je in het echt moet ervaren. De reden van de grote formaten van deze schilderijen is dat ik vind dat je dan beter deel uit kunt maken van de wereld van het schilderij. Je stapt er sneller in.‘
Je voelt jezelf als toeschouwer inderdaad als een soort van Alice in Wonderland. Niet alleen vanwege het formaat, en deze werken zijn vergeleken met sommige van zijn werken nog kleintjes, maar ook vanwege de voorstellingen. Maar ook Alice verdwaalde in een wereld die enerzijds absurd en abstract was en dan weer levensecht met vele, zeer vele verschillende en afwijkende figuren, dieren en landschappen.
Hoewel je een vooraf bepaald verhaal denkt te ontwaren, zegt David toch: ‘Soms begin ik met een gedachte, maar ik kan dat nog geen uur volhouden en dan is het schilderij al helemaal anders dan wat ik had bedacht.’ Het schilderij is dus ook voor David een soort ontdekkingstocht waarbij niets vast staat.
Doordat David zo veel verschillende beeldelementen gebruikt, ontstaat er een uitwisseling van deze elementen. Sommige beeldelementen zijn binnen het ene schilderij juist de vervreemdende factor terwijl hetzelfde element in een ander schilderij juist een bindende factor is. In zijn meest recente werken, denk ik persoonlijk te ontwaren dat er een sterkere wisselwerking is ontstaan tussen figuratieve en abstracte elementen. Aan de ene kant de figuratieve onderlaag en aan de andere kant de abstracte voorgrond. De termen voorgrond en onderlaag doen voorkomen alsof we te maken hebben met belangrijke elementen versus minder belangrijke elementen. Dit is echter niet het geval. Het een kan in Davids werk niet bestaan zonder het ander. Er is dan ook geen strijd om belangrijkheid maar misschien wel om aandacht?!!
Wilfred van der Velden - Curator
Expositieduur: tot en met 27 maart 2011
Locatie: Galerie Kap Pur, Korvelseweg 151 te Tilburg
Meer info: www.kappur.com
Een prinses, badeend, kano, kuiken, barbiepop of geit; dat zijn enkele van de beeldelementen die David van der Meer in zijn schilderijen gebruikt. Hij creëert daarmee werelden waarin je als toeschouwer verdwaalt en steeds nieuwe lagen ontdekt.
David is in 2004 afgestudeerd aan de Academie voor Beeldende Kunst te Kampen, in de richting schilderen. David is scheppend en vernieuwend bezig en heeft een geheel eigen, collageachtige beeldtaal ontwikkeld. Hiervoor is hij beloond met een startstipendium en werd hij genomineerd voor de Buning Brongers prijs. Zijn werk is opgenomen in verschillende collecties van zowel particulieren als bedrijven.Laag over laag schept hij een wereld waarin figuratieve elementen uit zijn persoonlijke leven en beelden uit de massamedia een fascinerende vervreemding teweeg brengen. Soms doorleefd en dan weer heel fijn geschilderd. De verweerde ondergrond wordt in sommige doeken letterlijk gladgeschuurd om een nieuwe wereld te openbaren.
Door het gebruik van een kleurig palet krijgt zijn werk een positief karakter. Het werk kan als autobiografisch worden gezien maar David geeft de toeschouwer wel de ruimte zelf in te vullen wat men ziet. Soms zelfs letterlijk door lege tekstballonnen toe te voegen.David gebruikt een compleet eigen set van beelden die hij eindeloos combineert, door elkaar, over elkaar en vervlecht tot een collage van geschilderde beelden. Door herkenbare beelden, bijvoorbeeld uit de massamedia, te combineren beelden uit zijn persoonlijk leven, vraag je je af of het werk autobiografisch is of juist afstandelijk. En zo zet hij je op het verkeerde been, of toch niet?!
Zijn schilderijen zijn bijna allesomvattend. Ze dagen uit tot nader onderzoek maar zijn ook licht en sprookjesachtig met onschuldige en kwetsbare dieren en personen. Ze zijn romantisch maar kunnen ook lachwekkend zijn door de cartoonstijl die hij regelmatig hanteert. Terugkerende figuren zijn bijvoorbeeld het kuiken en een badeend. Eenvoudige, simpele figuren maar ze staan ook voor nieuw leven en voor onschuld en, in het geval van de badeend, ook voor kunstmatig.David maakt vaak zeer grote werken en zegt daar zelf over: ‘Het zijn doeken die je in het echt moet ervaren. De reden van de grote formaten van deze schilderijen is dat ik vind dat je dan beter deel uit kunt maken van de wereld van het schilderij. Je stapt er sneller in.‘
Je voelt jezelf als toeschouwer inderdaad als een soort van Alice in Wonderland. Niet alleen vanwege het formaat, en deze werken zijn vergeleken met sommige van zijn werken nog kleintjes, maar ook vanwege de voorstellingen. Maar ook Alice verdwaalde in een wereld die enerzijds absurd en abstract was en dan weer levensecht met vele, zeer vele verschillende en afwijkende figuren, dieren en landschappen.
Hoewel je een vooraf bepaald verhaal denkt te ontwaren, zegt David toch: ‘Soms begin ik met een gedachte, maar ik kan dat nog geen uur volhouden en dan is het schilderij al helemaal anders dan wat ik had bedacht.’ Het schilderij is dus ook voor David een soort ontdekkingstocht waarbij niets vast staat.
Doordat David zo veel verschillende beeldelementen gebruikt, ontstaat er een uitwisseling van deze elementen. Sommige beeldelementen zijn binnen het ene schilderij juist de vervreemdende factor terwijl hetzelfde element in een ander schilderij juist een bindende factor is. In zijn meest recente werken, denk ik persoonlijk te ontwaren dat er een sterkere wisselwerking is ontstaan tussen figuratieve en abstracte elementen. Aan de ene kant de figuratieve onderlaag en aan de andere kant de abstracte voorgrond. De termen voorgrond en onderlaag doen voorkomen alsof we te maken hebben met belangrijke elementen versus minder belangrijke elementen. Dit is echter niet het geval. Het een kan in Davids werk niet bestaan zonder het ander. Er is dan ook geen strijd om belangrijkheid maar misschien wel om aandacht?!!
Wilfred van der Velden - Curator
donderdag 3 februari 2011
zaterdag 22 januari 2011
zaterdag 18 december 2010
New Urban Wonderland
Welkom bij de expositie van New Media Artist Joseph Klibansky genaamd “New Urban Wonderland”. Met deze fantastische expositie sluiten we een bijzonder jaar voor Galerie Kap Pur en beginnen we het nieuwe jaar. Naast het feit dat we ons vierde levensjaar zijn ingegaan, hebben we tevens onze eerste kunstbeurs gehouden in Amsterdam. Al met al een succesvol jaar met als kroon op deze prestaties deze imposante expositie die nog tot en met 5 februari is te bezichtigen.
We zijn deze borrel op een feestelijke manier gestart met bubbels en zo dadelijk komen er nog heerlijk hapjes. Dat is natuurlijk omdat het tegen het einde van het jaar is. Morgen en overmorgen is er hier in de straat en buurt ook nog een prachtig winter evenement Winter in Zuid. Een feestelijk multicultureel samen zijn voor iedereen. Allemaal prachtige zaken, maar eigenlijk begint het komende jaar erg onzeker voor de kunsten. Eén van de “donkere wolken” kunt u al zien op de prijskaartjes die in de galerie hangen. Hierop zijn voor het eerst prijzen genoemd zonder BTW. Dit omdat er op dit moment (en nog zeker tot 31 december) 6% BTW gerekend wordt op kunst. Hoogstwaarschijnlijk moet er volgend jaar 19% BTW gerekend gaan worden. Daar wordt u niet beter van maar ook de kunstenaars en de galeries gaan dit merken. Mocht u graag tegen het gunstige BTW tarief werk aanschaffen dan horen wij dat graag z.s.m. zodat we u daarmee kunnen helpen.
Maar het gaat vanavond uiteraard om Joseph Klibansky. Een aantal van u kent Joseph al van onze vorige expositie. Toch zal ik hem kort aan u voorstellen. Joseph is geboren in Kaapstad en zijn vader is Zuid-Afrikaan en zijn moeder Nederlandse. Als kind al was Joseph veel te vinden op de set van de foto-shoots waar zijn ouders als fotograaf en stylist aan het werk waren en waar Joseph veel inspiratie opdeed die later in zijn kunstwerken is terug te vinden. Terug in Nederland besluit Joseph gehoor te geven aan de drang om zich 24 uur per dag uitsluitend bezig te houden met zijn creatieve ingevingen en deze uiteindelijk om te zetten in de kunstwerken die u hier ziet. Daarbij gaat Joseph erg ver. Hij houdt elk aspect van het proces zelf strak in de hand, van het creatieve, scheppende deel tot en met de high tech productie in eigen atelier. Op die manier is hij letterlijk de schepper van zijn eigen droomwereld.
Vorig jaar rond deze tijd hielden wij ook een expositie van Joseph Klibansky met als titel “Wow, wat gebeurt hier”. Dat was meer een uitroep om het gevoel aan te geven dat veel mensen hebben als ze zijn werk voor het eerst zien. Dit jaar hebben we gekozen voor een titel die betrekking heeft op de inhoud zelf. Namelijk een stedelijk landschap dat verwondering oproept, werken die ons naar de relatief nieuwe menselijke habitat doen kijken.
De snelheid van de werken doet ons eigenlijk juist stil staan bij de vluchtigheid van het leven in de stad. De betovering van de droombeelden roept bij de één een ideaalbeeld op over de toekomst en bij de ander een spookbeeld. Weer een ander herkent het heden. Alle werken de hier nu gepresenteerd worden zijn nog niet eerder bij Kap Pur getoond, maar de oplage (van 7 stuks) zijn van vele stukken al ver aan het opgaan. Dat geeft aan hoe succesvol Joseph in Nederland maar zeker ook in het buitenland is. Vele verzamelaars azen op zijn nieuwe werken!
Joseph omschrijft zijn werk, geheel volgens de huidige populaire cultuur, als een remix. Vergelijkbaar als in muziek waarbij men samples en melodieën combineert, componeert hij nieuwe, hedendaagse stukken vol van surrealisme. In plaats van samples en melodieën gebruikt hij foto’s, sjablonen, computerkunst en verf. Op deze manier dicht hij het gat dat bestaat tussen klassieke kunstuitingen en de digitale wereld die ons dagelijks omringt van internet, games en special effects in films. Deze digitale wereld doet ons al niet meer opkijken. De kunst van Joseph doet dat wel en dat maakt zijn werk tussen al dat visuele geweld, bijzonder.
Dergelijke werken ontstaan niet zomaar in je verbeelding. Deze beelden ontstaan doordat Joseph het leven, zoals om hem heen, zelf ondergaat. Je kunt een parallel trekken met wat men in de filmwereld method acting noemt. Method acting is een manier van acteren waarbij de acteur zich zo volkomen mogelijk probeert in te leven in de persoon die hij of zij gestalte moet geven. De acteur maakt gebruik van zijn eigen emoties en ervaringen om de scene zo echt mogelijk over te laten komen.
Als een acteur zegt: “Ik ben vrolijk” dan slaat dat nergens op. Hij moet dat niet zeggen maar hij moet het laten zien. En dat is precies wat Joseph doet. Hij componeert zijn eigen stad.
We zijn deze borrel op een feestelijke manier gestart met bubbels en zo dadelijk komen er nog heerlijk hapjes. Dat is natuurlijk omdat het tegen het einde van het jaar is. Morgen en overmorgen is er hier in de straat en buurt ook nog een prachtig winter evenement Winter in Zuid. Een feestelijk multicultureel samen zijn voor iedereen. Allemaal prachtige zaken, maar eigenlijk begint het komende jaar erg onzeker voor de kunsten. Eén van de “donkere wolken” kunt u al zien op de prijskaartjes die in de galerie hangen. Hierop zijn voor het eerst prijzen genoemd zonder BTW. Dit omdat er op dit moment (en nog zeker tot 31 december) 6% BTW gerekend wordt op kunst. Hoogstwaarschijnlijk moet er volgend jaar 19% BTW gerekend gaan worden. Daar wordt u niet beter van maar ook de kunstenaars en de galeries gaan dit merken. Mocht u graag tegen het gunstige BTW tarief werk aanschaffen dan horen wij dat graag z.s.m. zodat we u daarmee kunnen helpen.
Maar het gaat vanavond uiteraard om Joseph Klibansky. Een aantal van u kent Joseph al van onze vorige expositie. Toch zal ik hem kort aan u voorstellen. Joseph is geboren in Kaapstad en zijn vader is Zuid-Afrikaan en zijn moeder Nederlandse. Als kind al was Joseph veel te vinden op de set van de foto-shoots waar zijn ouders als fotograaf en stylist aan het werk waren en waar Joseph veel inspiratie opdeed die later in zijn kunstwerken is terug te vinden. Terug in Nederland besluit Joseph gehoor te geven aan de drang om zich 24 uur per dag uitsluitend bezig te houden met zijn creatieve ingevingen en deze uiteindelijk om te zetten in de kunstwerken die u hier ziet. Daarbij gaat Joseph erg ver. Hij houdt elk aspect van het proces zelf strak in de hand, van het creatieve, scheppende deel tot en met de high tech productie in eigen atelier. Op die manier is hij letterlijk de schepper van zijn eigen droomwereld.Vorig jaar rond deze tijd hielden wij ook een expositie van Joseph Klibansky met als titel “Wow, wat gebeurt hier”. Dat was meer een uitroep om het gevoel aan te geven dat veel mensen hebben als ze zijn werk voor het eerst zien. Dit jaar hebben we gekozen voor een titel die betrekking heeft op de inhoud zelf. Namelijk een stedelijk landschap dat verwondering oproept, werken die ons naar de relatief nieuwe menselijke habitat doen kijken.
De snelheid van de werken doet ons eigenlijk juist stil staan bij de vluchtigheid van het leven in de stad. De betovering van de droombeelden roept bij de één een ideaalbeeld op over de toekomst en bij de ander een spookbeeld. Weer een ander herkent het heden. Alle werken de hier nu gepresenteerd worden zijn nog niet eerder bij Kap Pur getoond, maar de oplage (van 7 stuks) zijn van vele stukken al ver aan het opgaan. Dat geeft aan hoe succesvol Joseph in Nederland maar zeker ook in het buitenland is. Vele verzamelaars azen op zijn nieuwe werken!
Joseph omschrijft zijn werk, geheel volgens de huidige populaire cultuur, als een remix. Vergelijkbaar als in muziek waarbij men samples en melodieën combineert, componeert hij nieuwe, hedendaagse stukken vol van surrealisme. In plaats van samples en melodieën gebruikt hij foto’s, sjablonen, computerkunst en verf. Op deze manier dicht hij het gat dat bestaat tussen klassieke kunstuitingen en de digitale wereld die ons dagelijks omringt van internet, games en special effects in films. Deze digitale wereld doet ons al niet meer opkijken. De kunst van Joseph doet dat wel en dat maakt zijn werk tussen al dat visuele geweld, bijzonder.
Dergelijke werken ontstaan niet zomaar in je verbeelding. Deze beelden ontstaan doordat Joseph het leven, zoals om hem heen, zelf ondergaat. Je kunt een parallel trekken met wat men in de filmwereld method acting noemt. Method acting is een manier van acteren waarbij de acteur zich zo volkomen mogelijk probeert in te leven in de persoon die hij of zij gestalte moet geven. De acteur maakt gebruik van zijn eigen emoties en ervaringen om de scene zo echt mogelijk over te laten komen.Als een acteur zegt: “Ik ben vrolijk” dan slaat dat nergens op. Hij moet dat niet zeggen maar hij moet het laten zien. En dat is precies wat Joseph doet. Hij componeert zijn eigen stad.
donderdag 25 november 2010
dinsdag 9 november 2010
Rubber, staal, beton
Ter gelegenheid van opening expositie Dennis Teunissen 'Ga direct naar binnen, sluit deuren en ramen’, galerie Kap Pur Tilburg, November 2010 - door Kees Wennekendonk
Meer info: http://www.kappur.com
Voor ons staat een halfnaakte man,
wij kijken op zijn rug
hij heeft geen kwaad in de zin
het is een penseel
Hier geen gras, geen straten, geen granaten, geen water
geen verlaten kroeg, geen desolate mensen aan een bar
nooit is het hier nacht, op deze plaats kan je -
als je je ledematen tenminste een beetje heel wilt houden - sowieso maar beter helemaal niet komen
en hoe de schilder hier ooit verzeild is geraakt
is vooralsnog een goed bewaard geheim.
Het geheim is echter niet veel groter - of veel kleiner
dan in een film waarin de held - van dichtbij geschoten
aan een klif hangt, of aan een wolkenkrabber
de ogen zichtbaar in paniek, terwijl de cameraman
de doodsbenauwde acteur direct zou kunnen vatten.
Maar houdt u van dit beeld de hoogte even vast.
Want hoog in zijn toren - zo'n toren waaruit moeiteloos
voor het hele land tv-kanalen stromen
- volg met je ogen de pijlers naar omhoog en zoek een silhouet -
staat met wapperende haren, baard, gekleed in lange broek,
bergbeklimmersschoenen en veiligheidsbril, een man
die taferelen tegen het strakblauw van het zwerk penseelt
Ooit klom hij omhoog, spijl voor spijl
elastisch als gesmolten latex, getapt uit rubberbomen
soms hangend aan zijn veiligheidsbedrading
- hoelang, hoe hoog, hoe ijl? –
met in de gordel slechts drie basiselementen:
rubber, staal, beton - tot hij er was.
Daar vond hij een container, dat werd zijn huis en haard
nam een weekje rust, deed een plas, en ging toen aan het werk
Op het dak van de wereld schildert hij:
een dronken Mondriaan, een doornen kroon
enorme hopen versleten banden, eindeloze aerialiens,
alarmsirenen, betonnen bunkers, stadsbolwerken
een luchtafweerkanon dat de wacht houdt in de nacht / in dit rijk
rolt het staal over het linnen vloeit het rubber in het raam
zoekt het beton een standbeeld om te dragen
heeft u beeld?
Stalen kabels sjorren aan een wrede dictator,
de oude tiran buigt en valt, maar dan alleen
wat daar uitsteekt, geroeste staken
Ground Zero, wat daar nog stond, denk daaraan,
uit zijn geheven hand rolt een monster,
als glasharde ontkenning - een tyrannosaurus rex
vretend aan een bouwval van alles
dat daar nooit had geleefd, alles scherp
met molenmes geschilderd,
het verlaten zijn van het menselijk hart
en daar dan de schoonheid van
geveegd, gesmolten, gefixeerd
tot het er staat.
En eens per jaar, als de container volgeschilderd is
voltrekt zich een wonder - een klein wonder,
maar een wonder - een wonder op de wind -
opent zich zijn hemel - maken wolken plaats
pakt de schilder zijn verzameld werk
en werpt ze één voor één
uit losse pols rotatie meegegeven
- ga direct naar binnen, sluit deuren en ramen! -
rondgedeelde schoppenazen
zeilend door het luchtruim
vrolijk wiegend naar beneden
losgebroken vliegers, linkse zomersneeuw.
En als de lucht is leeggeregend, geen druppel rest
de doeken rusten tussen koeien in de wei
verschijnt een vliegtuig lichtzoemend aan de einder
aan de stuurknuppel een kind dat kusjes blazend
'True blue, baby I love you' schrijft, in letters, wol en wit
heeft u geluk: het hangt daar voor u - aan de muur.
Kees Wennekendonk, november 2010
Meer info: http://www.kappur.com
Voor ons staat een halfnaakte man, wij kijken op zijn rug
hij heeft geen kwaad in de zin
het is een penseel
Hier geen gras, geen straten, geen granaten, geen water
geen verlaten kroeg, geen desolate mensen aan een bar
nooit is het hier nacht, op deze plaats kan je -
als je je ledematen tenminste een beetje heel wilt houden - sowieso maar beter helemaal niet komen
en hoe de schilder hier ooit verzeild is geraakt
is vooralsnog een goed bewaard geheim.
Het geheim is echter niet veel groter - of veel kleiner
dan in een film waarin de held - van dichtbij geschoten
aan een klif hangt, of aan een wolkenkrabber
de ogen zichtbaar in paniek, terwijl de cameraman
de doodsbenauwde acteur direct zou kunnen vatten.
Maar houdt u van dit beeld de hoogte even vast.
Want hoog in zijn toren - zo'n toren waaruit moeiteloos
voor het hele land tv-kanalen stromen
- volg met je ogen de pijlers naar omhoog en zoek een silhouet -
staat met wapperende haren, baard, gekleed in lange broek,
bergbeklimmersschoenen en veiligheidsbril, een man
die taferelen tegen het strakblauw van het zwerk penseelt
Ooit klom hij omhoog, spijl voor spijl
elastisch als gesmolten latex, getapt uit rubberbomen
soms hangend aan zijn veiligheidsbedrading
- hoelang, hoe hoog, hoe ijl? –
met in de gordel slechts drie basiselementen:
rubber, staal, beton - tot hij er was.
Daar vond hij een container, dat werd zijn huis en haard
nam een weekje rust, deed een plas, en ging toen aan het werk
Op het dak van de wereld schildert hij:
een dronken Mondriaan, een doornen kroon
enorme hopen versleten banden, eindeloze aerialiens,
alarmsirenen, betonnen bunkers, stadsbolwerken
een luchtafweerkanon dat de wacht houdt in de nacht / in dit rijk
rolt het staal over het linnen vloeit het rubber in het raam
zoekt het beton een standbeeld om te dragen
heeft u beeld?
Stalen kabels sjorren aan een wrede dictator,
de oude tiran buigt en valt, maar dan alleen
wat daar uitsteekt, geroeste staken
Ground Zero, wat daar nog stond, denk daaraan,
uit zijn geheven hand rolt een monster,
als glasharde ontkenning - een tyrannosaurus rex
vretend aan een bouwval van alles
dat daar nooit had geleefd, alles scherp
met molenmes geschilderd,
het verlaten zijn van het menselijk hart
en daar dan de schoonheid van
geveegd, gesmolten, gefixeerd
tot het er staat.
En eens per jaar, als de container volgeschilderd is
voltrekt zich een wonder - een klein wonder,
maar een wonder - een wonder op de wind -
opent zich zijn hemel - maken wolken plaats
pakt de schilder zijn verzameld werk
en werpt ze één voor één
uit losse pols rotatie meegegeven
- ga direct naar binnen, sluit deuren en ramen! -
rondgedeelde schoppenazen
zeilend door het luchtruim
vrolijk wiegend naar beneden
losgebroken vliegers, linkse zomersneeuw.
En als de lucht is leeggeregend, geen druppel rest
de doeken rusten tussen koeien in de wei
verschijnt een vliegtuig lichtzoemend aan de einder
aan de stuurknuppel een kind dat kusjes blazend
'True blue, baby I love you' schrijft, in letters, wol en wit
heeft u geluk: het hangt daar voor u - aan de muur.
Kees Wennekendonk, november 2010
vrijdag 22 oktober 2010
zondag 5 september 2010
Phenomena - Jarik Jongman
Toen we bijna een jaar geleden contact zochten met Jarik, nadat we gegrepen waren door de kracht van zijn werken, was hij aan het werk in de Kunsthalle in Berlijn. We moesten dus nog even geduld hebben voordat we zijn werk in het echt konden bekijken. Later, toen we hem bezochten in zijn atelier in Wormer om het werk dus in het echt te bewonderen, waren niet al zijn werken daar want de Wilson & Williams Gallery in Londen had er een aantal meegenomen voor de Biënnale van Berlijn en voor een expositie in Londen later dit jaar. Toch waren we daar niet treurig om. Het lijkt ons namelijk heerlijk dat, als je zulk mooi werk maakt, er internationale interesse is om je werken tentoon te stellen.
Galerie Kap Pur is er op gericht om kunst tentoon te stellen die een zekere inspanning vereist van de toeschouwer. Daarnaast kiezen we kunstenaars die er in slagen hun visie en ideeën over te brengen naar hun werken en via hun werken tot de toeschouwer te laten spreken zodat deze de galerie “rijker” verlaat. Rekening houdend met deze uitgangspunten kiezen we steeds voor kwalitatief hoogwaardig werk. Uiteraard heeft deze kwaliteit betrekking op de gekozen materialen en het gebruik hiervan maar ook de beheersing van de materialen en de techniek.
En dat heeft het werk van Jarik allemaal in zich. De veelal monumentale olieverfschilderijen van Jarik stralen naast dramatiek, ook hoop en kracht uit. Als uitgangspunt voor zijn werk gebruikt hij voornamelijk foto’s die hij zelf heeft gemaakt. Daarnaast maakt hij gebruik van anonieme afbeeldingen die hij bijvoorbeeld vindt op vlooienmarkten, in boeken of tijdschriften en op het internet. Belangrijke thema’s in zijn werk zijn religie, transformatie, geschiedenis en metafysica.
De werken die u hier ziet, tonen onder andere verlaten gebouwen of fabrieken waar vegetatie is ontstaan en oude motelkamers met mysterieuze lichtschitteringen. Deze motelkamers maken deel uit van een serie werk getiteld “Phenomena”. Een serie die zinspeelt op de kortstondige en voorbijgaande aard van het bestaan. De schitteringen kunnen worden gezien als onze tijdelijke verblijfplaats in het universum waarin we “slechts” een korte lichtflits zijn. Maar daarnaast roepen ze ook vragen op over de aard en werkelijkheid van het leven.
Volgens Jarik openbaart de wereld zichzelf via beeldspraak of metaforen die iedereen op zijn eigen manier interpreteert. Volgens de Duitse natuurkundige Werner Heisenberg is het namelijk niet de realiteit die zich aan ons openbaart maar de realiteit zoals deze wordt blootgesteld aan onze manier van kijken. Jarik heeft zijn werk mede op deze zienswijze gebaseerd. De fenomenen zoals afgebeeld in zijn schilderijen zijn dan ook bovennatuurlijk van aard omdat ze verschijnen als spookachtige nevels of mysterieuze lichtflitsen. Hierdoor zal het werk u verwarren of zelfs doen duizelen en wegdromen.
Laatst trof ik op internet een spontane reactie aan op het werk van Jarik. Een reactie die precies aansluit bij dat wegdromen. Namelijk: “Great work! Keep dreaming because somebody has to!”
Galerie Kap Pur is er op gericht om kunst tentoon te stellen die een zekere inspanning vereist van de toeschouwer. Daarnaast kiezen we kunstenaars die er in slagen hun visie en ideeën over te brengen naar hun werken en via hun werken tot de toeschouwer te laten spreken zodat deze de galerie “rijker” verlaat. Rekening houdend met deze uitgangspunten kiezen we steeds voor kwalitatief hoogwaardig werk. Uiteraard heeft deze kwaliteit betrekking op de gekozen materialen en het gebruik hiervan maar ook de beheersing van de materialen en de techniek.En dat heeft het werk van Jarik allemaal in zich. De veelal monumentale olieverfschilderijen van Jarik stralen naast dramatiek, ook hoop en kracht uit. Als uitgangspunt voor zijn werk gebruikt hij voornamelijk foto’s die hij zelf heeft gemaakt. Daarnaast maakt hij gebruik van anonieme afbeeldingen die hij bijvoorbeeld vindt op vlooienmarkten, in boeken of tijdschriften en op het internet. Belangrijke thema’s in zijn werk zijn religie, transformatie, geschiedenis en metafysica.
De werken die u hier ziet, tonen onder andere verlaten gebouwen of fabrieken waar vegetatie is ontstaan en oude motelkamers met mysterieuze lichtschitteringen. Deze motelkamers maken deel uit van een serie werk getiteld “Phenomena”. Een serie die zinspeelt op de kortstondige en voorbijgaande aard van het bestaan. De schitteringen kunnen worden gezien als onze tijdelijke verblijfplaats in het universum waarin we “slechts” een korte lichtflits zijn. Maar daarnaast roepen ze ook vragen op over de aard en werkelijkheid van het leven.
Volgens Jarik openbaart de wereld zichzelf via beeldspraak of metaforen die iedereen op zijn eigen manier interpreteert. Volgens de Duitse natuurkundige Werner Heisenberg is het namelijk niet de realiteit die zich aan ons openbaart maar de realiteit zoals deze wordt blootgesteld aan onze manier van kijken. Jarik heeft zijn werk mede op deze zienswijze gebaseerd. De fenomenen zoals afgebeeld in zijn schilderijen zijn dan ook bovennatuurlijk van aard omdat ze verschijnen als spookachtige nevels of mysterieuze lichtflitsen. Hierdoor zal het werk u verwarren of zelfs doen duizelen en wegdromen.Laatst trof ik op internet een spontane reactie aan op het werk van Jarik. Een reactie die precies aansluit bij dat wegdromen. Namelijk: “Great work! Keep dreaming because somebody has to!”
maandag 3 mei 2010
Beneath a clear blue sky
De expositie Beneath a clear blue sky van Sieberen-Henk de Jong is een expositie waar we, om meerdere redenen, lange tijd naar hebben uitgekeken. Vooral om de kwaliteit van de werken maar zeker ook de thematiek van het werk en natuurlijk de prettige samenwerking met Sieberen-Henk. Sieberen-Henk komt oorspronkelijk uit Utingeradeel maar woont en werkt inmiddels in Tilburg. Hij is afgestudeerd in 2002 aan de Hogeschool voor de Kunsten in Kampen en heeft in twee opeenvolgende jaren een startstipendium van het Fonds voor beeldende kunsten, vormgeving en bouwkunst ontvangen.
Kort na zijn academietijd werkte Sieberen-Henk vooral binnen het gebied tussen abstractie en figuratie en koos vormen zoals constructies, gebouwen en landschappen. Eén van de resultaten van dit onderzoek was zijn eerste starterstipendium. Daarna werkt hij door in de lijn van dit onderzoek hetgeen resulteerde in zijn tweede stipendium. Na deze periode is hij naar het zuiden van het land verhuisd en zocht hij een andere richting in zijn werk en besloot om het roer totaal om te gooien en opnieuw te beginnen. Begin 2008 is hij aan een serie begonnen waarvan hier nog een deel te zien is. Ook te zien is de serie waaraan hij daarna heeft gewerkt, en nog werkt.
Het werk van Sieberen-Henk bevindt zich tussen gekte en gelatenheid. Hij verbeeldt de onontkoombaarheid van het noodlot, vaak geïnspireerd door religieuze, mythologische en he dendaagse literatuur. Sieberen-Henk kiest voor een beperking van zijn kleurpalet. De figuratie wordt met name bepaald door de beeldcultuur van stripverhalen en fotografie.
In zijn werk probeert Sieberen-Henk zoveel mogelijk een balans te vinden tussen de formele werking van een schilderij en de inhoud die hij wil verbeelden. Hierbij heeft hij een sterke affiniteit met onderwerpen waarbij zich een onderhuidse spanning voordoet. Hij kiest voor werk die verhalen van onze menselijke natuur verbeelden.
De twee blauwe werken met vliegtuigen zijn werken uit zijn Blue Icarus serie. Icarus is een mythologisch figuur die wilde vliegen met een constructie van vogelveren en was. Het begin van zijn tocht ging voorspoedig, totdat Icarus hoogmoedig werd en een hoger luchtruim opzocht. Door te dicht bij de zon te komen, smolt de was en stortte hij neer. Het vliegtuig dient hier als metafoor voor het overwinnen van de fysieke beperkingen waaraan mensen onderhevig zijn. Tegelijkertijd heeft Sieberen-Henk het vliegtuig ontdaan van zijn functie namelijk het vliegen. Dat levert verstilde maar ook heel intense voorstellingen op.
Het vervolg op dit werk is een tweede serie schilderijen waarin voorstellingen met mensfiguren centraal staan. In dit werk tracht hij de dynamiek van de voorstelling te verhogen en probeert hij de onderliggende relaties tussen de mensfiguren duidelijk te maken. Wederom speelt hier de onontkoombaarheid van het noodlot de hoofdrol en bevindt het werk zich weer tussen gekte en gelatenheid.
Sieberen experimenteert net zolang totdat hij de juiste verhoudingen tussen vorm, kleur en diepte heeft. Daarbij kiest hij voor een beperking van zijn palet waarin hij voornamelijk één kleurtoon kiest om de afgebeelde voorstelling te versterken. De overwegend blauwe kleuren binnen de Blue Icarus-serie zijn ontstaan om als filter van een wat killere, afstandelijkheid te functioneren, waardoor er een verstilde spanning wordt gecreëerd. Bij de serie mensfiguren gebruikt hij veel felle, rode kleuren om een meer directe spanning op te roepen hetgeen perfect aansluit bij de reeds genoemde onderhuidse spanning en menselijke natuur.
De tweede serie is duidelijk een reactie op de eerste serie met de vliegtuigen vandaar dat we deze link naar voren laten komen door enkele werken uit de Blue Icarus serie aan u te tonen. Noem het een stukje kunsthistorie want wij zijn er van overtuigd dat Sieberen-Henk hiermee geschiedenis zal schrijven.
Met deze woorden wil ik de expositie graag als geopend verklaren.
Wilfred van der Velden - curator en galerist
Kort na zijn academietijd werkte Sieberen-Henk vooral binnen het gebied tussen abstractie en figuratie en koos vormen zoals constructies, gebouwen en landschappen. Eén van de resultaten van dit onderzoek was zijn eerste starterstipendium. Daarna werkt hij door in de lijn van dit onderzoek hetgeen resulteerde in zijn tweede stipendium. Na deze periode is hij naar het zuiden van het land verhuisd en zocht hij een andere richting in zijn werk en besloot om het roer totaal om te gooien en opnieuw te beginnen. Begin 2008 is hij aan een serie begonnen waarvan hier nog een deel te zien is. Ook te zien is de serie waaraan hij daarna heeft gewerkt, en nog werkt.Het werk van Sieberen-Henk bevindt zich tussen gekte en gelatenheid. Hij verbeeldt de onontkoombaarheid van het noodlot, vaak geïnspireerd door religieuze, mythologische en he dendaagse literatuur. Sieberen-Henk kiest voor een beperking van zijn kleurpalet. De figuratie wordt met name bepaald door de beeldcultuur van stripverhalen en fotografie.
In zijn werk probeert Sieberen-Henk zoveel mogelijk een balans te vinden tussen de formele werking van een schilderij en de inhoud die hij wil verbeelden. Hierbij heeft hij een sterke affiniteit met onderwerpen waarbij zich een onderhuidse spanning voordoet. Hij kiest voor werk die verhalen van onze menselijke natuur verbeelden.
De twee blauwe werken met vliegtuigen zijn werken uit zijn Blue Icarus serie. Icarus is een mythologisch figuur die wilde vliegen met een constructie van vogelveren en was. Het begin van zijn tocht ging voorspoedig, totdat Icarus hoogmoedig werd en een hoger luchtruim opzocht. Door te dicht bij de zon te komen, smolt de was en stortte hij neer. Het vliegtuig dient hier als metafoor voor het overwinnen van de fysieke beperkingen waaraan mensen onderhevig zijn. Tegelijkertijd heeft Sieberen-Henk het vliegtuig ontdaan van zijn functie namelijk het vliegen. Dat levert verstilde maar ook heel intense voorstellingen op.
Het vervolg op dit werk is een tweede serie schilderijen waarin voorstellingen met mensfiguren centraal staan. In dit werk tracht hij de dynamiek van de voorstelling te verhogen en probeert hij de onderliggende relaties tussen de mensfiguren duidelijk te maken. Wederom speelt hier de onontkoombaarheid van het noodlot de hoofdrol en bevindt het werk zich weer tussen gekte en gelatenheid.
Sieberen experimenteert net zolang totdat hij de juiste verhoudingen tussen vorm, kleur en diepte heeft. Daarbij kiest hij voor een beperking van zijn palet waarin hij voornamelijk één kleurtoon kiest om de afgebeelde voorstelling te versterken. De overwegend blauwe kleuren binnen de Blue Icarus-serie zijn ontstaan om als filter van een wat killere, afstandelijkheid te functioneren, waardoor er een verstilde spanning wordt gecreëerd. Bij de serie mensfiguren gebruikt hij veel felle, rode kleuren om een meer directe spanning op te roepen hetgeen perfect aansluit bij de reeds genoemde onderhuidse spanning en menselijke natuur.
De tweede serie is duidelijk een reactie op de eerste serie met de vliegtuigen vandaar dat we deze link naar voren laten komen door enkele werken uit de Blue Icarus serie aan u te tonen. Noem het een stukje kunsthistorie want wij zijn er van overtuigd dat Sieberen-Henk hiermee geschiedenis zal schrijven.
Met deze woorden wil ik de expositie graag als geopend verklaren.
Wilfred van der Velden - curator en galerist
Abonneren op:
Posts (Atom)
