Kap Pur goes mobile

Kap Pur heeft nu sinds kort een website die geoptimaliseerd is voor de mobiele telefoon. De informatie is wat ingekort, maar u bent met deze mobiele site altijd op de hoogte van het laatste nieuws van Kap Pur.

http://www.kappur.nl

De website is zo gemaakt dat de resolutie van uw scherm wordt herkent. U wordt daarom direct doorgeschakeld naar de mobiele variant van onze site wanneer u onze URL opent met uw GSM. Als dit niet het geval is, laat het ons dan weten. De mobiele website is geoptimaliseerd voor de iPhone. Mochten er problemen zijn bij andere GSMs, laat ook dat even aan ons weten.

Alvast bedankt en veel plezier.

Kap Pur in de Media

Vanaf nu hebben we een tweede blog. Waar deze blog vooral de actuele gebeurtenissen in de galerie zal blijven beschrijven, zo zal de andere blog een deel van de aandacht aan Kap Pur in de media behandelen.

Mochten jullie iets over galerie Kap Pur tegenkomen in de pers, laat het ons dan weten als het nog niet op de blog staat. Soms missen we artikelen.

Alvast bedankt en veel leesplezier op:
http://kappurpers.blogspot.com/

Gecertificeerd!

Ongeveer twee jaar geleden ontstond het idee om galerie Kap Pur op te richten in een voormalige kapsalon aan de Korvelseweg 151 in Tilburg. Moleculair bioloog Arend van Zon en milieukundige Wilfred van der Velden wilden zich gaan mengen in de wereld van de kunst. Deze drive ontstond uit een grote interesse en vooral passie voor kunst. Maar er is natuurlijk meer nodig om een goede en vooruitstrevende galerie te runnen. Nog voor de opening van de galerie zijn Arend en Wilfred gestart met een vakopleiding in België, waar galerist nog als vak wordt beschouwd. Mede door deze deeltijd opleiding werden de jonge galeristen gevormd en heeft galerie Kap Pur zich snel ontwikkeld.

Nu, bijna twee jaar verder, is het dan zo ver. De twee galeristen van galerie Kap Pur zijn gecertificeerd en hebben bewezen voldoende in huis te hebben om dat certificaat te mogen dragen. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat de ontwikkelingen in Kap Pur nu stilstaan, in tegendeel! Zo zal Kap Pur dit jaar werk presenteren van Hugo Tieleman en Joseph Klibansky. Naast deelname aan de Nationale Kunst week, neemt Kap Pur deel aan het Tilburgse Textielweekend met werken van o.a. Marja Vink, Bram de Jong en Leen Alting. Het moge duidelijk zijn dat galerie Kap Pur met een voldaan gevoel de toekomst tegemoet gaat.

Om de behaalde prestaties te vieren, nodigt galerie Kap Pur iedereen uit voor de finisage van de huidige expositie 'Zie hier, een mens!' met werken van Heidi Wulms. Deze afsluitende borrel vindt plaats op zaterdag 18 juli 2009 vanaf 19:30 uur. Voor meer informatie: www.kappur.nl

Opening 04/06/2009

Zoals u allen weet of misschien gezien heeft, zit hier schuin tegenover een grote dieren speciaalzaak. Naast konijnen-, vissen- en vogelvoer verkopen ze er natuulijk ook spullen voor honden. Dat is waarschijnlijk precies wat Heidi zo’n 2 jaar geleden daar kocht.

Na haar bezoek aan de dierenspeciaalzaak, wandelde Heidi binnen in onze (toen nog zéér jonge) galerie en ging een gesprek aan met Arend. Heidi had veel interesse in het werk wat er op dat moment hing en vroeg wat voor kunst we zoal exposeerden in de galerie. Arend gaf aan dat we geen figuratieve kunst zouden exposeren en ons vooral zouden focussen op abstracter werk, want dat werd toen geëxposeerd. Dat diende genuanceerd te worden want Arend bedoelde daarmee figuratieve kunst in de klassieke zin van het woord, volgens de oudere tradities en dat past inderdaad niet in ons programma en onze visie als galerie.

Ondertussen was ook al duidelijk dat Heidi zelf kunstenares was en dat zij viste naar een expositieruimte. Toen Arend vroeg “Wat voor werk maak jij dan?”, antwoorde Heidi een beetje verbouwereert “Uuhhm ik maak figuratieve schilderijen”... Tsja, praat dat als galerist nog maar eens goed. Dat is ons gelukkig gelukt want Heidi staat hier binnen 1,5 jaar al voor de tweede maal!

Als u haar eerdere werk in de expositie “Lipstick en Religie” hier hebt gezien dan weet u dat er een flinke ommekeer heeft plaatsgevonden op meerdere vlakken: 1. Zo is ze ten eerste overgestapt van acryl op olieverf. Dit lijkt een klein verschil, maar het is een totaal ander materiaal om mee te werken. Vergelijk het met het maken van een beeld uit steen en een beeld uit papiermaché. Of nog een andere vergelijking die velen zich beter kunnen voorstellen. Het rijden van een motor of een auto. Technisch gezien dus erg verschillend. 2. van een beperkt kleurenpallet is Heidi overgestapt naar een kleurrijk pallet. Dit kan duiden op vrolijkheid, maar het heeft meer te maken met het feit dat Heidi nu uiteenlopende personages weergeeft in haar nieuwe werken. 3. en de laatste grote ommekeer: de karakters hebben voortaan gezichten!! Sterker nog, de gezichten staan centraal en spreken boekdelen.

En juist daarin zit de kracht van Heidi haar werk. Daar waar zij op haar vorige doeken van meisjes, zonder gezicht, in witte hemdjes (haar “Girls in White Dresses”) de beklemmende sfeer wist te vangen door de compositie en de afbeelding, zo weet zij nu deze zelfde sfeer vast te leggen in juist de gezichten van de personages! Want wanneer is een mens een mens? Juist op die momenten dat hij of zij zich niet zo goed of gelukkig voelt. Juist dan laat de mens zijn menselijke kanten zien.

De beklemmende sfeer blijft dus behouden ook al legt ze een flinke dosis humor in de titels van de werken. Hadden haar voorgaande werken nog geen titels, nu gaat Heidi helemaal los. Want wat denkt u van het werk dat we op de uitnodigingskaart hebben afgebeeld met de titel “Mrs. Green was not so very happy (that day)”. Over understatements gesproken! Of het schilderij van zo’n vlezig, verkreukeld, pas geboren vogeltje dat “Hoera, het is lente” heet.

Ondanks, of wellicht dankzij, al deze verschillen is het werk van Heidi heel herkenbaar gebleven en dat kenmerkt nu precies een goed kunstenares! Niet blijven hangen in hetgeen je goed kunt, niet verdrinken in nieuwe technieken en stijlen maar herkenbaar blijven en reacties oproepen zoals “Hé, dat is van Heidi Wulms, dat moet haast wel”. Kortom: Heidi laat ons de karakteristieken zien van hetgeen ons mens maakt. Evolutie is één zo’n karakteristiek. Niet als onderwerp van één van haar werken maar het kenmerkt haar werk als geheel en haar ontwikkeling wel. Vandaar dat we met recht kunnen zeggen: Zie hier – Heidi Wulms!

door Wilfred van der Velden

Zie hier, een mens!

WERKEN VAN HEIDI WULMS
Hoe normaal is vreemd, hoe raar is gangbaar?

Expositieduur: 4 juni t/m 18 juli 2009
Officiële opening: donderdag 4 juni 2009 vanaf 19:30 uur

Heidi Wulms (1968) is van haar geloof gestapt. Waren het in de expositie 'Lipstick en Religie' nog gelaatsloze meisjes in een witte jurk, nu neemt Heidi geen genoegen meer met haar 'Girls in White Dresses'. In haar nieuwe werk maakt Heidi portretten van emoties. Emoties die het personage laten afdwalen van wat gangbaar is. Deze typischheden maken de mens tot individu, maar tegelijkertijd maken ze de mens kwetsbaar. De mens staat dus centraal in de expositie ZIE HIER, EEN MENS! die van 4 juni tot en met 18 juli te bezichtingen is bij galerie Kap Pur aan de Korvelseweg 151 te Tilburg.

Door een veelvoud aan personages is er een breder kleurpallet ontstaan in het werk van Heidi Wulms. Tijdens haar intuïtieve zoektocht ontstond bijvoorbeeld een schilderij van een jonge dame die een vleugel van een vlinder kapot trekt. De dame staat, met tranen in haar ogen, voor een helblauwe muur. Iets wat in haar voorgaande werk onmogelijk was.

Haar werken zullen bij velen een gevoelige snaar raken. Sommige mensen rennen liever weg van haar werk, waarbij anderen juist ontzettend geïntrigeerd raken door het drama dat zich afspeelt.

Heidi Wulms studeerde in 2006 af aan de Academie voor Beeldende Kunst en Vormgeving St. Joost te Breda. Ze heeft zich tijdens deze opleiding gericht op zowel twee- als driedimensionaal werk en is afgestudeerd in schilderen. De officiële opening van de expositie vindt plaats op donderdagavond 4 juni van 19:30 tot 22:00 uur.

Hemelvaart

Rond Hemelvaart gelden de volgende openingstijden bij Galerie Kap Pur: don 21/05 van 12 tot 17u; vrij 22/05 van 11 tot 18u; zat 23/05 van 12 tot 17u. Op zondag 24 en 31 mei zijn we op afspraak geopend.

De winnaars van de etsten van Ad Arma zijn bekend gemaakt. De etsen kunnen vanaf 21 mei worden afgehaald. Het boek "Kunst? Kopen!" van Véronique Baar, verloot onder de nieuwsbrieflezers, is vanaf diezelfde dag af te halen. Ontvangt u nog geen nieuwsbrief? Schrijf uzelf in door hiernaast uw e-mail adres te typen en op "verzenden" te drukken. http://www.kappur.nl

Hanneke Hendrix

Opening expositie ANIMATES - PEPEYN LANGEDIJK
door Hanneke Hendrix

Ik weet niet zoveel van beeldende kunst. Op een blauwe maandag heb ik wel bij een galerie gewerkt, ergens in Nijmegen in een straatje in West, maar het was niet zo’n verstandig idee geweest van de baas om mij daar aan te nemen. Ik ben namelijk nogal jolig en de bezoekers van die galerie waren serieus en de kunst in de galerie was erg belangrijk en het was niet de bedoeling om daar grappen over te maken.

Ik heb ooit een mevrouw wijs gemaakt dat de planken vloer ook een werk van een kunstenaar was. Er was een rood stickertje op de grond gevallen en de mevrouw had gevraagd waarom er een rood stickertje op de vloer zat. “Heeft u gezien hoe dat lijnen spel zich uitstrekt tot aan de deur?” had ik geantwoord. “De kunstenaar houdt ervan om vragen te stellen bij alledaagse dingen. Ik kan wel even voor u opzoeken hoeveel het kost?” De mevrouw had gebukt om het parket van dichtbij te bekijken. “Mevrouw, ik maak een grapje,” had ik gezegd. De mevrouw had niet gelachen.

En toen op een dag iemand veertien minuten met volle interesse had gekeken naar de baksteen waarmee we op warme dagen de deur openhielden, besloot ik de deurstopper van een kaartje te voorzien. Margje Doornenbal, baksteen in rood, keramiek, had ik erop gezet en achter een euroteken had ik een rood stickertje geplakt. Vier weken lang viel niemand het op en nadat de hangende expositie was afgelopen was het kaartje verdwenen. Ik heb er nooit meer iets van gehoord.

Het was achteraf gezien dus niet zo’n verstandig idee, nee: Hanneke in een galerie. Dankzij mijn jaren lange ervaring achter de bar in de kroeg, besloot ik op een zonnige zondag in april, misschien zelfs wel precies een jaar terug, een vervelende man de tent uit te sodemieteren en die vervelende man, dat bleek ik achteraf één van de beste klanten zijn. Iemand een biertje weigeren is toch heel iets anders dan tegen iemand zeggen: “U wilt dan misschien wel dat kunstwerk van zevenduizend euro hebben, maar daar heb ik toevallig écht geen boodschap aan als u zich zo gedraagt. D’r uit!” Een week later vloog ik dus geheel terecht zelf de tent uit.

Zoals ik al zei: Ik ben geen expert op het gebied van beeldende kunst. Ik weet daarentegen wel veel van Pepeyn, een beetje van filosofie en ik ben bedreven in de kracht van het woord, en daardoor ook in de kracht van het beeld.

De onlangs overleden Patricia de Martelaere, een filosofe, vele maten groter dan de huis-tuin-en-keuken-filosoof die ik zelf ben, zei in haar essay Ik ben een God in het diepst van jouw gedachten ― over kunst, religie en liefde ―, het volgende: Waar het om gaat is niet subject of object, zijn of niet zijn. En ook zien of niet zien staat ons niet vrij. Waar het om gaat is een unieke correspondentie tussen een min of meer toevallige configuratie in een wezen met verbeelding en een suggestief object dat daar min of meer toevallig zijn ankers in slaat. Het enige niet-toevallige is de correspondentie zelf ― in de wiskunde spreekt men van een ‘unieke afbeeldingsrelatie’ ―, althans voor zolang die duurt (configuraties kunnen immers veranderen, en objecten hun suggesties verliezen). We weten wel, verlichte geesten die wij zijn, dat alles toevallig is en voorbijgaand. Maar er ligt iets onbegrijpelijks in de veronderstelling dat ik, nu althans, ook niet van jou zou kunnen houden, een hekel zou kunnen hebben aan Bach, en Picasso een prul zou vinden.

Niet ieder kunstenaar kán immers om het even welk kunstwerk maken, ook al zou hij daar louter technisch best toe in staat zijn. Niet iedereen kán van Bach houden, al kan in principe natuurlijk iedereen van Bach houden. Niet iedereen kan van dezelfde, desnoods ideale, vrouw houden. En niet iedereen kán, zoals bekend, in God geloven. Goden, geliefden en kunstwerken zijn er dus alvast in dit opzicht even belabberd aan toe: dat ze, in hun hoedanigheid van imaginaire entiteiten, in stand moeten worden gehouden door een bereidwillige ― maar daarom niet willekeurige ― verbeelding.

Liefde en kunst, zegt men, hebben het één en ander met elkaar gemeen. Dat beweert althans met aandrang het aantal ongelukkige kunstenaars, hierin mistroostig bijeengetreden door een aantal ongelukkige minnaars. Wie kunst heeft, zei Goethe, heeft religie, en wie geen kunst heeft, heeft religie nodig. Wie liefde heeft, heeft vermoedelijk ook, in die zin, religie, en wie geen liefde heeft wellicht religie nodig ― of kunst. Of kan men zonder dit alles leven?

Tot zover De Martelaere.

Pepeyn zegt wel eens dat het per ongeluk gekomen is dat hij fotograaf werd, maar ik weet zeker dat hij voorbestemd is geweest voor dit medium. Voorbestemd, ook al geloof ik niet in een God. Ik geloof des te meer in de kunst en de kracht van het beeld. Het heeft wel alle schijn van toeval. Eind jaren tachtig stopte Pepeyn met zijn studie en om de huur te kunnen betalen besloot hij een baantje te gaan zoeken. Het was hem om het even wat en zo kwam het dat hij uiteindelijk belandde in een één-uur-fotoservice, diep verstopt ergens in een stoffig winkelcentrumpje onder de rook van Nijmegen. Zijn fascinatie voor de magie van fotografie is daar ontstaan en is sinds ook nooit meer weggegaan.

Het kan ook geen toeval zijn, want Pepeyn is een kunstenaar in hart en nieren en wat zou zijn thema’s nou beter kunnen uitdrukken dan het medium van de beeldplaat? Het spanningsveld tussen de realistische weergave van de wereld om ons heen en de absurdistische vervormingen toegepast op die beelden, wordt door Pepeyn ten volle uitgebuit. Het verlangen naar transformatie, naar verlossing is iets dat ons allemaal tot aan het graf zal begeleiden, ook al hebben we allang bereikt wat we willen bereiken. Hij weet als geen ander dat life stanger than fiction is.

Zijn werk komt voort uit het grote verlangen het beangstigende en bedreigende te verenigen met het schone. En dat immer met een grote liefde voor de personages die zijn werken bevolken.
In tegenstelling tot het gangbare idee kan Pepeyn zich als mens onder de gelukkige mensen scharen, júíst doordat hij kunstenaar is. Maar goed: dat zult u zo allemaal kunnen gaan bekijken.

Tot slot wil ik Pepeyn alleen nog even het volgende op het hart drukken: Per ongeluk of niet... Het is maar goed dat je toen niet per toeval een slagerij bent ingelopen anders had ik hier nu misschien een kinderboerderij staan te openen. Veel plezier allemaal.