Nieuwsbrief Mei 2011

De wereld achter het verhaal

Expositie met werken van David van der meer

Expositieduur: tot en met 27 maart 2011
Locatie: Galerie Kap Pur, Korvelseweg 151 te Tilburg
Meer info: www.kappur.com

Een prinses, badeend, kano, kuiken, barbiepop of geit; dat zijn enkele van de beeldelementen die David van der Meer in zijn schilderijen gebruikt. Hij creëert daarmee werelden waarin je als toeschouwer verdwaalt en steeds nieuwe lagen ontdekt.

David is in 2004 afgestudeerd aan de Academie voor Beeldende Kunst te Kampen, in de richting schilderen. David is scheppend en vernieuwend bezig en heeft een geheel eigen, collageachtige beeldtaal ontwikkeld. Hiervoor is hij beloond met een startstipendium en werd hij genomineerd voor de Buning Brongers prijs. Zijn werk is opgenomen in verschillende collecties van zowel particulieren als bedrijven.

Laag over laag schept hij een wereld waarin figuratieve elementen uit zijn persoonlijke leven en beelden uit de massamedia een fascinerende vervreemding teweeg brengen. Soms doorleefd en dan weer heel fijn geschilderd. De verweerde ondergrond wordt in sommige doeken letterlijk gladgeschuurd om een nieuwe wereld te openbaren.

Door het gebruik van een kleurig palet krijgt zijn werk een positief karakter. Het werk kan als autobiografisch worden gezien maar David geeft de toeschouwer wel de ruimte zelf in te vullen wat men ziet. Soms zelfs letterlijk door lege tekstballonnen toe te voegen.

David gebruikt een compleet eigen set van beelden die hij eindeloos combineert, door elkaar, over elkaar en vervlecht tot een collage van geschilderde beelden. Door herkenbare beelden, bijvoorbeeld uit de massamedia, te combineren beelden uit zijn persoonlijk leven, vraag je je af of het werk autobiografisch is of juist afstandelijk. En zo zet hij je op het verkeerde been, of toch niet?!
Zijn schilderijen zijn bijna allesomvattend. Ze dagen uit tot nader onderzoek maar zijn ook licht en sprookjesachtig met onschuldige en kwetsbare dieren en personen. Ze zijn romantisch maar kunnen ook lachwekkend zijn door de cartoonstijl die hij regelmatig hanteert. Terugkerende figuren zijn bijvoorbeeld het kuiken en een badeend. Eenvoudige, simpele figuren maar ze staan ook voor nieuw leven en voor onschuld en, in het geval van de badeend, ook voor kunstmatig.

David maakt vaak zeer grote werken en zegt daar zelf over: ‘Het zijn doeken die je in het echt moet ervaren. De reden van de grote formaten van deze schilderijen is dat ik vind dat je dan beter deel uit kunt maken van de wereld van het schilderij. Je stapt er sneller in.‘

Je voelt jezelf als toeschouwer inderdaad als een soort van Alice in Wonderland. Niet alleen vanwege het formaat, en deze werken zijn vergeleken met sommige van zijn werken nog kleintjes, maar ook vanwege de voorstellingen. Maar ook Alice verdwaalde in een wereld die enerzijds absurd en abstract was en dan weer levensecht met vele, zeer vele verschillende en afwijkende figuren, dieren en landschappen.

Hoewel je een vooraf bepaald verhaal denkt te ontwaren, zegt David toch: ‘Soms begin ik met een gedachte, maar ik kan dat nog geen uur volhouden en dan is het schilderij al helemaal anders dan wat ik had bedacht.’ Het schilderij is dus ook voor David een soort ontdekkingstocht waarbij niets vast staat.

Doordat David zo veel verschillende beeldelementen gebruikt, ontstaat er een uitwisseling van deze elementen. Sommige beeldelementen zijn binnen het ene schilderij juist de vervreemdende factor terwijl hetzelfde element in een ander schilderij juist een bindende factor is. In zijn meest recente werken, denk ik persoonlijk te ontwaren dat er een sterkere wisselwerking is ontstaan tussen figuratieve en abstracte elementen. Aan de ene kant de figuratieve onderlaag en aan de andere kant de abstracte voorgrond. De termen voorgrond en onderlaag doen voorkomen alsof we te maken hebben met belangrijke elementen versus minder belangrijke elementen. Dit is echter niet het geval. Het een kan in Davids werk niet bestaan zonder het ander. Er is dan ook geen strijd om belangrijkheid maar misschien wel om aandacht?!!

Wilfred van der Velden - Curator

Nieuwsbrief Februari 2011

Foto's genomen door Rob Kersten

New Urban Wonderland

Welkom bij de expositie van New Media Artist Joseph Klibansky genaamd “New Urban Wonderland”. Met deze fantastische expositie sluiten we een bijzonder jaar voor Galerie Kap Pur en beginnen we het nieuwe jaar. Naast het feit dat we ons vierde levensjaar zijn ingegaan, hebben we tevens onze eerste kunstbeurs gehouden in Amsterdam. Al met al een succesvol jaar met als kroon op deze prestaties deze imposante expositie die nog tot en met 5 februari is te bezichtigen.
We zijn deze borrel op een feestelijke manier gestart met bubbels en zo dadelijk komen er nog heerlijk hapjes. Dat is natuurlijk omdat het tegen het einde van het jaar is. Morgen en overmorgen is er hier in de straat en buurt ook nog een prachtig winter evenement Winter in Zuid. Een feestelijk multicultureel samen zijn voor iedereen. Allemaal prachtige zaken, maar eigenlijk begint het komende jaar erg onzeker voor de kunsten. Eén van de “donkere wolken” kunt u al zien op de prijskaartjes die in de galerie hangen. Hierop zijn voor het eerst prijzen genoemd zonder BTW. Dit omdat er op dit moment (en nog zeker tot 31 december) 6% BTW gerekend wordt op kunst. Hoogstwaarschijnlijk moet er volgend jaar 19% BTW gerekend gaan worden. Daar wordt u niet beter van maar ook de kunstenaars en de galeries gaan dit merken. Mocht u graag tegen het gunstige BTW tarief werk aanschaffen dan horen wij dat graag z.s.m. zodat we u daarmee kunnen helpen.

Maar het gaat vanavond uiteraard om Joseph Klibansky. Een aantal van u kent Joseph al van onze vorige expositie. Toch zal ik hem kort aan u voorstellen. Joseph is geboren in Kaapstad en zijn vader is Zuid-Afrikaan en zijn moeder Nederlandse. Als kind al was Joseph veel te vinden op de set van de foto-shoots waar zijn ouders als fotograaf en stylist aan het werk waren en waar Joseph veel inspiratie opdeed die later in zijn kunstwerken is terug te vinden. Terug in Nederland besluit Joseph gehoor te geven aan de drang om zich 24 uur per dag uitsluitend bezig te houden met zijn creatieve ingevingen en deze uiteindelijk om te zetten in de kunstwerken die u hier ziet. Daarbij gaat Joseph erg ver. Hij houdt elk aspect van het proces zelf strak in de hand, van het creatieve, scheppende deel tot en met de high tech productie in eigen atelier. Op die manier is hij letterlijk de schepper van zijn eigen droomwereld.

Vorig jaar rond deze tijd hielden wij ook een expositie van Joseph Klibansky met als titel “Wow, wat gebeurt hier”. Dat was meer een uitroep om het gevoel aan te geven dat veel mensen hebben als ze zijn werk voor het eerst zien. Dit jaar hebben we gekozen voor een titel die betrekking heeft op de inhoud zelf. Namelijk een stedelijk landschap dat verwondering oproept, werken die ons naar de relatief nieuwe menselijke habitat doen kijken.

De snelheid van de werken doet ons eigenlijk juist stil staan bij de vluchtigheid van het leven in de stad. De betovering van de droombeelden roept bij de één een ideaalbeeld op over de toekomst en bij de ander een spookbeeld. Weer een ander herkent het heden. Alle werken de hier nu gepresenteerd worden zijn nog niet eerder bij Kap Pur getoond, maar de oplage (van 7 stuks) zijn van vele stukken al ver aan het opgaan. Dat geeft aan hoe succesvol Joseph in Nederland maar zeker ook in het buitenland is. Vele verzamelaars azen op zijn nieuwe werken!

Joseph omschrijft zijn werk, geheel volgens de huidige populaire cultuur, als een remix. Vergelijkbaar als in muziek waarbij men samples en melodieën combineert, componeert hij nieuwe, hedendaagse stukken vol van surrealisme. In plaats van samples en melodieën gebruikt hij foto’s, sjablonen, computerkunst en verf. Op deze manier dicht hij het gat dat bestaat tussen klassieke kunstuitingen en de digitale wereld die ons dagelijks omringt van internet, games en special effects in films. Deze digitale wereld doet ons al niet meer opkijken. De kunst van Joseph doet dat wel en dat maakt zijn werk tussen al dat visuele geweld, bijzonder.

Dergelijke werken ontstaan niet zomaar in je verbeelding. Deze beelden ontstaan doordat Joseph het leven, zoals om hem heen, zelf ondergaat. Je kunt een parallel trekken met wat men in de filmwereld method acting noemt. Method acting is een manier van acteren waarbij de acteur zich zo volkomen mogelijk probeert in te leven in de persoon die hij of zij gestalte moet geven. De acteur maakt gebruik van zijn eigen emoties en ervaringen om de scene zo echt mogelijk over te laten komen.

Als een acteur zegt: “Ik ben vrolijk” dan slaat dat nergens op. Hij moet dat niet zeggen maar hij moet het laten zien. En dat is precies wat Joseph doet. Hij componeert zijn eigen stad.

Nieuwsbrief November 2010

Rubber, staal, beton

Ter gelegenheid van opening expositie Dennis Teunissen 'Ga direct naar binnen, sluit deuren en ramen’, galerie Kap Pur Tilburg, November 2010 - door Kees Wennekendonk

Meer info: http://www.kappur.com

Voor ons staat een halfnaakte man,
wij kijken op zijn rug
hij heeft geen kwaad in de zin
het is een penseel

Hier geen gras, geen straten, geen granaten, geen water
geen verlaten kroeg, geen desolate mensen aan een bar
nooit is het hier nacht, op deze plaats kan je -
als je je ledematen tenminste een beetje heel wilt houden - sowieso maar beter helemaal niet komen
en hoe de schilder hier ooit verzeild is geraakt
is vooralsnog een goed bewaard geheim.

Het geheim is echter niet veel groter - of veel kleiner
dan in een film waarin de held - van dichtbij geschoten
aan een klif hangt, of aan een wolkenkrabber
de ogen zichtbaar in paniek, terwijl de cameraman
de doodsbenauwde acteur direct zou kunnen vatten.
Maar houdt u van dit beeld de hoogte even vast.

Want hoog in zijn toren - zo'n toren waaruit moeiteloos
voor het hele land tv-kanalen stromen
- volg met je ogen de pijlers naar omhoog en zoek een silhouet -
staat met wapperende haren, baard, gekleed in lange broek,
bergbeklimmersschoenen en veiligheidsbril, een man
die taferelen tegen het strakblauw van het zwerk penseelt

Ooit klom hij omhoog, spijl voor spijl
elastisch als gesmolten latex, getapt uit rubberbomen
soms hangend aan zijn veiligheidsbedrading
- hoelang, hoe hoog, hoe ijl? –
met in de gordel slechts drie basiselementen:
rubber, staal, beton - tot hij er was.

Daar vond hij een container, dat werd zijn huis en haard
nam een weekje rust, deed een plas, en ging toen aan het werk

Op het dak van de wereld schildert hij:

een dronken Mondriaan, een doornen kroon
enorme hopen versleten banden, eindeloze aerialiens,
alarmsirenen, betonnen bunkers, stadsbolwerken
een luchtafweerkanon dat de wacht houdt in de nacht / in dit rijk
rolt het staal over het linnen vloeit het rubber in het raam
zoekt het beton een standbeeld om te dragen

heeft u beeld?

Stalen kabels sjorren aan een wrede dictator,
de oude tiran buigt en valt, maar dan alleen
wat daar uitsteekt, geroeste staken
Ground Zero, wat daar nog stond, denk daaraan,
uit zijn geheven hand rolt een monster,
als glasharde ontkenning - een tyrannosaurus rex

vretend aan een bouwval van alles
dat daar nooit had geleefd, alles scherp
met molenmes geschilderd,
het verlaten zijn van het menselijk hart
en daar dan de schoonheid van
geveegd, gesmolten, gefixeerd

tot het er staat.

En eens per jaar, als de container volgeschilderd is
voltrekt zich een wonder - een klein wonder,
maar een wonder - een wonder op de wind -
opent zich zijn hemel - maken wolken plaats
pakt de schilder zijn verzameld werk
en werpt ze één voor één

uit losse pols rotatie meegegeven
- ga direct naar binnen, sluit deuren en ramen! -
rondgedeelde schoppenazen
zeilend door het luchtruim
vrolijk wiegend naar beneden
losgebroken vliegers, linkse zomersneeuw.

En als de lucht is leeggeregend, geen druppel rest
de doeken rusten tussen koeien in de wei
verschijnt een vliegtuig lichtzoemend aan de einder
aan de stuurknuppel een kind dat kusjes blazend
'True blue, baby I love you' schrijft, in letters, wol en wit
heeft u geluk: het hangt daar voor u - aan de muur.

Kees Wennekendonk, november 2010