Groepsexpositie Portretten

met werk van Heidi Wulms, Elmer de Gruijl en Ron Amir

Expositieduur: tot en met 4 september 2011
Locatie: Galerie Kap Pur, Korvelseweg 151 te Tilburg
Meer info: www.kappur.com

Het thema van deze expositie is “portretten”. Een eenvoudig thema maar toch geeft elke kunstenaar hier een complexe invulling aan. Alle drie hebben een eigen stijl en uitgangspunt en alle drie zijn ze bezig met de zelfkant van de maatschappij.

In het werk van Heidi Wulms staat voornamelijk de mens centraal. Haar schilderijen zijn realistische beelden van personages, die de toeschouwer als zodanig herkend in zijn eigen werkelijkheid. Het zijn momentopnames van personen die zichtbaar een emotie beleven waardoor een bepaalde situatie ontstaat. Vaak een heel kwetsbaar moment van veelal vrouwen. Door deze situatie uit z’n context te halen door het toepassen van een bepaalde symboliek of een afwijkende titel ontstaat weer een nieuwe situatie die vanaf dat moment vooral wordt ingevuld door de toeschouwer. Het is aan u om te bepalen in hoeverre uw beeld bepaald wordt door bestaande, aangeleerde en cultureel bepaalde denkpatronen.

Elmer de Gruijl heeft een obsessie met karakters die zich verlaten voelen in de massa. Zijn portretten tonen mensen in hun eigen omgeving, maar toch zien deze personen er ongemakkelijk en bedremmeld uit hoewel ze ons recht aankijken. Ze lijken verloren in onze maatschappij. Je vraagt je af of ze zich niet op hun gemak voelen of dat ze iets gaan doen wat niet mag? Deze spanning weet Elmer fantastisch over te brengen. Elk type mens is lijdend voorwerp: burgermannetjes, stoere macho sporters, hangjongeren, enzovoort. Niemand ontkomt aan zijn scherpe observaties. Zijn werk noopt dan ook tot onderzoek naar wat er werkelijk schuil gaat achter de façade van het leven: zwakte, hulpeloosheid....?

Ron Amir ontwikkelde een fascinatie voor werken van meesters als Michelangelo, Bosch en Caravaggio. Naast zijn monumentale schilderijen en tekeningen die vooral op deze meester teruggrijpen, is Ron onlangs begonnen met een serie kleine olieverf portretten. Waarvan u hier het resultaat ziet. Ron ziet de expressie van emotie als de belangrijkste waarheid of waarde van kunst. Het moderne leven is voor hem het belangrijkste gebied waarbinnen zijn kunst zich beweegt en waar hij de menselijke conditie onderzoekt. Hij ziet zijn werk als een vorm van zelfportrettering waarbij gedachten veranderen in patronen en beelden, zowel persoonlijk als sociaal. Rons werk is vaak gewelddadig en de serie portretten zijn zelfs morbide, gruwelijk en monsterlijk. Portretten met een verhaal.

Zoals ik al aangaf, zijn het geen makkelijke werken. Ze schuren en zijn soms pijnlijk maar toch zijn ze allen met veel liefde en integriteit geschilderd. En zo kennen we ook de kunstenaars, als persoon en als kunstenaar, vol liefde voor hun vak.

Zo zijn hun portretten ook daadwerkelijk portretten van henzelf.

Nieuwsbrief Juli 2011

Let me entertain you

Joram Roukes komt oorspronkelijk uit Lelystad en is in 2006 afgestudeerd aan de Academie Minerva in Groningen waar hij nog steeds woont. Na zijn afstuderen is Joram voor een aantal kunstprijzen genomineerd en in 2008 ontving hij een startstipendium die hij heeft gebruikt om een tijd lang in New York te gaan wonen dat wel het mekka van de consumptiemaatschappij kan worden genoemd. Waarom ik dat aankaart, wordt zo nog duidelijk. En enige tijd geleden, is zijn werk geëxposeerd in Londen.
Speciaal voor deze expositie heeft Joram nieuwe schilderijen gemaakt, enkele afgerond en, en dat was relatief nieuw voor hem, een serie tekeningen op klein formaat gemaakt. Hij is namelijk vooral schilder maar ook het feit dat het kleiner moest zijn dan 2 bij 3 meter bezorgde hem kopzorgen. En uiteraard, en dat vinden wij erg bijzonder, heeft hij deze muurschildering gemaakt genaamd “Slapstick”. Een titel met dubbele betekenis, namelijk een letterlijke en figuurlijke. Wellicht dat het schilderen op muren hem weer even terug bracht naar zijn graffiti tijd.

In zijn werk komt duidelijk zijn fascinatie voor de stad naar voren, voor het leven in de stad en ook de onontkoombaarheid aan het soort leven dat je daar leidt of om je heen wordt geleid en aan je wordt opgedrongen. Deze dynamische taferelen en portretten bouwt hij op met behulp van een mix aan stijlen en technieken waarmee hij tevens de vele facetten, subculturen en lagen in de maatschappij toont. Zo’n maatschappij is nooit klaar, die blijft in beweging en is zeer complex. En zo zijn ook zijn werken.

De personages in zijn werken zijn al even fragmentarisch opgebouwd als hun omgeving. Opgebouwd uit vele verschillende elementen: mensen, dieren, grafische elementen en herkenbare iconen uit de reclame. Deze opbouw toont dat we allemaal een som der delen zijn. Dat onze identiteit niet eenduidig is en dat we zowel uniek zijn als ook in de pas lopen, met de massa mee om vooral niet te veel op te vallen. De personages blijven hierdoor ook unaniem omdat een herkenbare identiteit afbreuk zou doen aan de boodschap van Joram.

Joram toont de extremen van massaconsumptie, status en materialisme op een zeer humoristische wijze en zonder er een oordeel over te vellen want dat is aan de toeschouwer. U mag uw kritiek op onze huidige maatschappij geven, u mag uw mening daar over vormen. Ondanks de luchtige manier van werken, komen de schilderijen en tekening stevig aan en worden ze toch al gezien als maatschappijkritisch, simpelweg vanwege de combinatie van al die zeer herkenbare iconen van de westerse maatschappij.

Joram ziet zijn werken als karikaturen van een banale maatschappij, in de greep van, wat ik zojuist al noemde, de drang naar consumptie en er bij moeten horen. Hij noemt het expliciet geen angstbeelden, door de groteske en humoristische manier van schilderen lijkt hij te willen zeggen: “we kunnen het wel aan, hoor”.


Toch lijkt Joram zo nu en dan te twijfelen of het gaat lukken. Aan de ene kant ziet hij het nog gebeuren dat legervoertuigen in de toekomst worden gesponsord middels kleurrijke en feestelijke reclame-uitingen, aan de andere kant lijkt de introductie van westerse normen en waarden in het middenoosten faliekant te mislukken.

Wij willen u dan ook uitnodigen uw eigen oordeel te vellen over de thema’s die ten grondslag liggen aan deze prachtige werken en te beslissen hoe u zich hierbij voelt.

Nieuwsbrief Mei 2011

De wereld achter het verhaal

Expositie met werken van David van der meer

Expositieduur: tot en met 27 maart 2011
Locatie: Galerie Kap Pur, Korvelseweg 151 te Tilburg
Meer info: www.kappur.com

Een prinses, badeend, kano, kuiken, barbiepop of geit; dat zijn enkele van de beeldelementen die David van der Meer in zijn schilderijen gebruikt. Hij creëert daarmee werelden waarin je als toeschouwer verdwaalt en steeds nieuwe lagen ontdekt.

David is in 2004 afgestudeerd aan de Academie voor Beeldende Kunst te Kampen, in de richting schilderen. David is scheppend en vernieuwend bezig en heeft een geheel eigen, collageachtige beeldtaal ontwikkeld. Hiervoor is hij beloond met een startstipendium en werd hij genomineerd voor de Buning Brongers prijs. Zijn werk is opgenomen in verschillende collecties van zowel particulieren als bedrijven.

Laag over laag schept hij een wereld waarin figuratieve elementen uit zijn persoonlijke leven en beelden uit de massamedia een fascinerende vervreemding teweeg brengen. Soms doorleefd en dan weer heel fijn geschilderd. De verweerde ondergrond wordt in sommige doeken letterlijk gladgeschuurd om een nieuwe wereld te openbaren.

Door het gebruik van een kleurig palet krijgt zijn werk een positief karakter. Het werk kan als autobiografisch worden gezien maar David geeft de toeschouwer wel de ruimte zelf in te vullen wat men ziet. Soms zelfs letterlijk door lege tekstballonnen toe te voegen.

David gebruikt een compleet eigen set van beelden die hij eindeloos combineert, door elkaar, over elkaar en vervlecht tot een collage van geschilderde beelden. Door herkenbare beelden, bijvoorbeeld uit de massamedia, te combineren beelden uit zijn persoonlijk leven, vraag je je af of het werk autobiografisch is of juist afstandelijk. En zo zet hij je op het verkeerde been, of toch niet?!
Zijn schilderijen zijn bijna allesomvattend. Ze dagen uit tot nader onderzoek maar zijn ook licht en sprookjesachtig met onschuldige en kwetsbare dieren en personen. Ze zijn romantisch maar kunnen ook lachwekkend zijn door de cartoonstijl die hij regelmatig hanteert. Terugkerende figuren zijn bijvoorbeeld het kuiken en een badeend. Eenvoudige, simpele figuren maar ze staan ook voor nieuw leven en voor onschuld en, in het geval van de badeend, ook voor kunstmatig.

David maakt vaak zeer grote werken en zegt daar zelf over: ‘Het zijn doeken die je in het echt moet ervaren. De reden van de grote formaten van deze schilderijen is dat ik vind dat je dan beter deel uit kunt maken van de wereld van het schilderij. Je stapt er sneller in.‘

Je voelt jezelf als toeschouwer inderdaad als een soort van Alice in Wonderland. Niet alleen vanwege het formaat, en deze werken zijn vergeleken met sommige van zijn werken nog kleintjes, maar ook vanwege de voorstellingen. Maar ook Alice verdwaalde in een wereld die enerzijds absurd en abstract was en dan weer levensecht met vele, zeer vele verschillende en afwijkende figuren, dieren en landschappen.

Hoewel je een vooraf bepaald verhaal denkt te ontwaren, zegt David toch: ‘Soms begin ik met een gedachte, maar ik kan dat nog geen uur volhouden en dan is het schilderij al helemaal anders dan wat ik had bedacht.’ Het schilderij is dus ook voor David een soort ontdekkingstocht waarbij niets vast staat.

Doordat David zo veel verschillende beeldelementen gebruikt, ontstaat er een uitwisseling van deze elementen. Sommige beeldelementen zijn binnen het ene schilderij juist de vervreemdende factor terwijl hetzelfde element in een ander schilderij juist een bindende factor is. In zijn meest recente werken, denk ik persoonlijk te ontwaren dat er een sterkere wisselwerking is ontstaan tussen figuratieve en abstracte elementen. Aan de ene kant de figuratieve onderlaag en aan de andere kant de abstracte voorgrond. De termen voorgrond en onderlaag doen voorkomen alsof we te maken hebben met belangrijke elementen versus minder belangrijke elementen. Dit is echter niet het geval. Het een kan in Davids werk niet bestaan zonder het ander. Er is dan ook geen strijd om belangrijkheid maar misschien wel om aandacht?!!

Wilfred van der Velden - Curator

Nieuwsbrief Februari 2011

Foto's genomen door Rob Kersten