zaterdag 22 januari 2011
zaterdag 18 december 2010
New Urban Wonderland
Welkom bij de expositie van New Media Artist Joseph Klibansky genaamd “New Urban Wonderland”. Met deze fantastische expositie sluiten we een bijzonder jaar voor Galerie Kap Pur en beginnen we het nieuwe jaar. Naast het feit dat we ons vierde levensjaar zijn ingegaan, hebben we tevens onze eerste kunstbeurs gehouden in Amsterdam. Al met al een succesvol jaar met als kroon op deze prestaties deze imposante expositie die nog tot en met 5 februari is te bezichtigen.
We zijn deze borrel op een feestelijke manier gestart met bubbels en zo dadelijk komen er nog heerlijk hapjes. Dat is natuurlijk omdat het tegen het einde van het jaar is. Morgen en overmorgen is er hier in de straat en buurt ook nog een prachtig winter evenement Winter in Zuid. Een feestelijk multicultureel samen zijn voor iedereen. Allemaal prachtige zaken, maar eigenlijk begint het komende jaar erg onzeker voor de kunsten. Eén van de “donkere wolken” kunt u al zien op de prijskaartjes die in de galerie hangen. Hierop zijn voor het eerst prijzen genoemd zonder BTW. Dit omdat er op dit moment (en nog zeker tot 31 december) 6% BTW gerekend wordt op kunst. Hoogstwaarschijnlijk moet er volgend jaar 19% BTW gerekend gaan worden. Daar wordt u niet beter van maar ook de kunstenaars en de galeries gaan dit merken. Mocht u graag tegen het gunstige BTW tarief werk aanschaffen dan horen wij dat graag z.s.m. zodat we u daarmee kunnen helpen.
Maar het gaat vanavond uiteraard om Joseph Klibansky. Een aantal van u kent Joseph al van onze vorige expositie. Toch zal ik hem kort aan u voorstellen. Joseph is geboren in Kaapstad en zijn vader is Zuid-Afrikaan en zijn moeder Nederlandse. Als kind al was Joseph veel te vinden op de set van de foto-shoots waar zijn ouders als fotograaf en stylist aan het werk waren en waar Joseph veel inspiratie opdeed die later in zijn kunstwerken is terug te vinden. Terug in Nederland besluit Joseph gehoor te geven aan de drang om zich 24 uur per dag uitsluitend bezig te houden met zijn creatieve ingevingen en deze uiteindelijk om te zetten in de kunstwerken die u hier ziet. Daarbij gaat Joseph erg ver. Hij houdt elk aspect van het proces zelf strak in de hand, van het creatieve, scheppende deel tot en met de high tech productie in eigen atelier. Op die manier is hij letterlijk de schepper van zijn eigen droomwereld.
Vorig jaar rond deze tijd hielden wij ook een expositie van Joseph Klibansky met als titel “Wow, wat gebeurt hier”. Dat was meer een uitroep om het gevoel aan te geven dat veel mensen hebben als ze zijn werk voor het eerst zien. Dit jaar hebben we gekozen voor een titel die betrekking heeft op de inhoud zelf. Namelijk een stedelijk landschap dat verwondering oproept, werken die ons naar de relatief nieuwe menselijke habitat doen kijken.
De snelheid van de werken doet ons eigenlijk juist stil staan bij de vluchtigheid van het leven in de stad. De betovering van de droombeelden roept bij de één een ideaalbeeld op over de toekomst en bij de ander een spookbeeld. Weer een ander herkent het heden. Alle werken de hier nu gepresenteerd worden zijn nog niet eerder bij Kap Pur getoond, maar de oplage (van 7 stuks) zijn van vele stukken al ver aan het opgaan. Dat geeft aan hoe succesvol Joseph in Nederland maar zeker ook in het buitenland is. Vele verzamelaars azen op zijn nieuwe werken!
Joseph omschrijft zijn werk, geheel volgens de huidige populaire cultuur, als een remix. Vergelijkbaar als in muziek waarbij men samples en melodieën combineert, componeert hij nieuwe, hedendaagse stukken vol van surrealisme. In plaats van samples en melodieën gebruikt hij foto’s, sjablonen, computerkunst en verf. Op deze manier dicht hij het gat dat bestaat tussen klassieke kunstuitingen en de digitale wereld die ons dagelijks omringt van internet, games en special effects in films. Deze digitale wereld doet ons al niet meer opkijken. De kunst van Joseph doet dat wel en dat maakt zijn werk tussen al dat visuele geweld, bijzonder.
Dergelijke werken ontstaan niet zomaar in je verbeelding. Deze beelden ontstaan doordat Joseph het leven, zoals om hem heen, zelf ondergaat. Je kunt een parallel trekken met wat men in de filmwereld method acting noemt. Method acting is een manier van acteren waarbij de acteur zich zo volkomen mogelijk probeert in te leven in de persoon die hij of zij gestalte moet geven. De acteur maakt gebruik van zijn eigen emoties en ervaringen om de scene zo echt mogelijk over te laten komen.
Als een acteur zegt: “Ik ben vrolijk” dan slaat dat nergens op. Hij moet dat niet zeggen maar hij moet het laten zien. En dat is precies wat Joseph doet. Hij componeert zijn eigen stad.
We zijn deze borrel op een feestelijke manier gestart met bubbels en zo dadelijk komen er nog heerlijk hapjes. Dat is natuurlijk omdat het tegen het einde van het jaar is. Morgen en overmorgen is er hier in de straat en buurt ook nog een prachtig winter evenement Winter in Zuid. Een feestelijk multicultureel samen zijn voor iedereen. Allemaal prachtige zaken, maar eigenlijk begint het komende jaar erg onzeker voor de kunsten. Eén van de “donkere wolken” kunt u al zien op de prijskaartjes die in de galerie hangen. Hierop zijn voor het eerst prijzen genoemd zonder BTW. Dit omdat er op dit moment (en nog zeker tot 31 december) 6% BTW gerekend wordt op kunst. Hoogstwaarschijnlijk moet er volgend jaar 19% BTW gerekend gaan worden. Daar wordt u niet beter van maar ook de kunstenaars en de galeries gaan dit merken. Mocht u graag tegen het gunstige BTW tarief werk aanschaffen dan horen wij dat graag z.s.m. zodat we u daarmee kunnen helpen.
Maar het gaat vanavond uiteraard om Joseph Klibansky. Een aantal van u kent Joseph al van onze vorige expositie. Toch zal ik hem kort aan u voorstellen. Joseph is geboren in Kaapstad en zijn vader is Zuid-Afrikaan en zijn moeder Nederlandse. Als kind al was Joseph veel te vinden op de set van de foto-shoots waar zijn ouders als fotograaf en stylist aan het werk waren en waar Joseph veel inspiratie opdeed die later in zijn kunstwerken is terug te vinden. Terug in Nederland besluit Joseph gehoor te geven aan de drang om zich 24 uur per dag uitsluitend bezig te houden met zijn creatieve ingevingen en deze uiteindelijk om te zetten in de kunstwerken die u hier ziet. Daarbij gaat Joseph erg ver. Hij houdt elk aspect van het proces zelf strak in de hand, van het creatieve, scheppende deel tot en met de high tech productie in eigen atelier. Op die manier is hij letterlijk de schepper van zijn eigen droomwereld.Vorig jaar rond deze tijd hielden wij ook een expositie van Joseph Klibansky met als titel “Wow, wat gebeurt hier”. Dat was meer een uitroep om het gevoel aan te geven dat veel mensen hebben als ze zijn werk voor het eerst zien. Dit jaar hebben we gekozen voor een titel die betrekking heeft op de inhoud zelf. Namelijk een stedelijk landschap dat verwondering oproept, werken die ons naar de relatief nieuwe menselijke habitat doen kijken.
De snelheid van de werken doet ons eigenlijk juist stil staan bij de vluchtigheid van het leven in de stad. De betovering van de droombeelden roept bij de één een ideaalbeeld op over de toekomst en bij de ander een spookbeeld. Weer een ander herkent het heden. Alle werken de hier nu gepresenteerd worden zijn nog niet eerder bij Kap Pur getoond, maar de oplage (van 7 stuks) zijn van vele stukken al ver aan het opgaan. Dat geeft aan hoe succesvol Joseph in Nederland maar zeker ook in het buitenland is. Vele verzamelaars azen op zijn nieuwe werken!
Joseph omschrijft zijn werk, geheel volgens de huidige populaire cultuur, als een remix. Vergelijkbaar als in muziek waarbij men samples en melodieën combineert, componeert hij nieuwe, hedendaagse stukken vol van surrealisme. In plaats van samples en melodieën gebruikt hij foto’s, sjablonen, computerkunst en verf. Op deze manier dicht hij het gat dat bestaat tussen klassieke kunstuitingen en de digitale wereld die ons dagelijks omringt van internet, games en special effects in films. Deze digitale wereld doet ons al niet meer opkijken. De kunst van Joseph doet dat wel en dat maakt zijn werk tussen al dat visuele geweld, bijzonder.
Dergelijke werken ontstaan niet zomaar in je verbeelding. Deze beelden ontstaan doordat Joseph het leven, zoals om hem heen, zelf ondergaat. Je kunt een parallel trekken met wat men in de filmwereld method acting noemt. Method acting is een manier van acteren waarbij de acteur zich zo volkomen mogelijk probeert in te leven in de persoon die hij of zij gestalte moet geven. De acteur maakt gebruik van zijn eigen emoties en ervaringen om de scene zo echt mogelijk over te laten komen.Als een acteur zegt: “Ik ben vrolijk” dan slaat dat nergens op. Hij moet dat niet zeggen maar hij moet het laten zien. En dat is precies wat Joseph doet. Hij componeert zijn eigen stad.
donderdag 25 november 2010
dinsdag 9 november 2010
Rubber, staal, beton
Ter gelegenheid van opening expositie Dennis Teunissen 'Ga direct naar binnen, sluit deuren en ramen’, galerie Kap Pur Tilburg, November 2010 - door Kees Wennekendonk
Meer info: http://www.kappur.com
Voor ons staat een halfnaakte man,
wij kijken op zijn rug
hij heeft geen kwaad in de zin
het is een penseel
Hier geen gras, geen straten, geen granaten, geen water
geen verlaten kroeg, geen desolate mensen aan een bar
nooit is het hier nacht, op deze plaats kan je -
als je je ledematen tenminste een beetje heel wilt houden - sowieso maar beter helemaal niet komen
en hoe de schilder hier ooit verzeild is geraakt
is vooralsnog een goed bewaard geheim.
Het geheim is echter niet veel groter - of veel kleiner
dan in een film waarin de held - van dichtbij geschoten
aan een klif hangt, of aan een wolkenkrabber
de ogen zichtbaar in paniek, terwijl de cameraman
de doodsbenauwde acteur direct zou kunnen vatten.
Maar houdt u van dit beeld de hoogte even vast.
Want hoog in zijn toren - zo'n toren waaruit moeiteloos
voor het hele land tv-kanalen stromen
- volg met je ogen de pijlers naar omhoog en zoek een silhouet -
staat met wapperende haren, baard, gekleed in lange broek,
bergbeklimmersschoenen en veiligheidsbril, een man
die taferelen tegen het strakblauw van het zwerk penseelt
Ooit klom hij omhoog, spijl voor spijl
elastisch als gesmolten latex, getapt uit rubberbomen
soms hangend aan zijn veiligheidsbedrading
- hoelang, hoe hoog, hoe ijl? –
met in de gordel slechts drie basiselementen:
rubber, staal, beton - tot hij er was.
Daar vond hij een container, dat werd zijn huis en haard
nam een weekje rust, deed een plas, en ging toen aan het werk
Op het dak van de wereld schildert hij:
een dronken Mondriaan, een doornen kroon
enorme hopen versleten banden, eindeloze aerialiens,
alarmsirenen, betonnen bunkers, stadsbolwerken
een luchtafweerkanon dat de wacht houdt in de nacht / in dit rijk
rolt het staal over het linnen vloeit het rubber in het raam
zoekt het beton een standbeeld om te dragen
heeft u beeld?
Stalen kabels sjorren aan een wrede dictator,
de oude tiran buigt en valt, maar dan alleen
wat daar uitsteekt, geroeste staken
Ground Zero, wat daar nog stond, denk daaraan,
uit zijn geheven hand rolt een monster,
als glasharde ontkenning - een tyrannosaurus rex
vretend aan een bouwval van alles
dat daar nooit had geleefd, alles scherp
met molenmes geschilderd,
het verlaten zijn van het menselijk hart
en daar dan de schoonheid van
geveegd, gesmolten, gefixeerd
tot het er staat.
En eens per jaar, als de container volgeschilderd is
voltrekt zich een wonder - een klein wonder,
maar een wonder - een wonder op de wind -
opent zich zijn hemel - maken wolken plaats
pakt de schilder zijn verzameld werk
en werpt ze één voor één
uit losse pols rotatie meegegeven
- ga direct naar binnen, sluit deuren en ramen! -
rondgedeelde schoppenazen
zeilend door het luchtruim
vrolijk wiegend naar beneden
losgebroken vliegers, linkse zomersneeuw.
En als de lucht is leeggeregend, geen druppel rest
de doeken rusten tussen koeien in de wei
verschijnt een vliegtuig lichtzoemend aan de einder
aan de stuurknuppel een kind dat kusjes blazend
'True blue, baby I love you' schrijft, in letters, wol en wit
heeft u geluk: het hangt daar voor u - aan de muur.
Kees Wennekendonk, november 2010
Meer info: http://www.kappur.com
Voor ons staat een halfnaakte man, wij kijken op zijn rug
hij heeft geen kwaad in de zin
het is een penseel
Hier geen gras, geen straten, geen granaten, geen water
geen verlaten kroeg, geen desolate mensen aan een bar
nooit is het hier nacht, op deze plaats kan je -
als je je ledematen tenminste een beetje heel wilt houden - sowieso maar beter helemaal niet komen
en hoe de schilder hier ooit verzeild is geraakt
is vooralsnog een goed bewaard geheim.
Het geheim is echter niet veel groter - of veel kleiner
dan in een film waarin de held - van dichtbij geschoten
aan een klif hangt, of aan een wolkenkrabber
de ogen zichtbaar in paniek, terwijl de cameraman
de doodsbenauwde acteur direct zou kunnen vatten.
Maar houdt u van dit beeld de hoogte even vast.
Want hoog in zijn toren - zo'n toren waaruit moeiteloos
voor het hele land tv-kanalen stromen
- volg met je ogen de pijlers naar omhoog en zoek een silhouet -
staat met wapperende haren, baard, gekleed in lange broek,
bergbeklimmersschoenen en veiligheidsbril, een man
die taferelen tegen het strakblauw van het zwerk penseelt
Ooit klom hij omhoog, spijl voor spijl
elastisch als gesmolten latex, getapt uit rubberbomen
soms hangend aan zijn veiligheidsbedrading
- hoelang, hoe hoog, hoe ijl? –
met in de gordel slechts drie basiselementen:
rubber, staal, beton - tot hij er was.
Daar vond hij een container, dat werd zijn huis en haard
nam een weekje rust, deed een plas, en ging toen aan het werk
Op het dak van de wereld schildert hij:
een dronken Mondriaan, een doornen kroon
enorme hopen versleten banden, eindeloze aerialiens,
alarmsirenen, betonnen bunkers, stadsbolwerken
een luchtafweerkanon dat de wacht houdt in de nacht / in dit rijk
rolt het staal over het linnen vloeit het rubber in het raam
zoekt het beton een standbeeld om te dragen
heeft u beeld?
Stalen kabels sjorren aan een wrede dictator,
de oude tiran buigt en valt, maar dan alleen
wat daar uitsteekt, geroeste staken
Ground Zero, wat daar nog stond, denk daaraan,
uit zijn geheven hand rolt een monster,
als glasharde ontkenning - een tyrannosaurus rex
vretend aan een bouwval van alles
dat daar nooit had geleefd, alles scherp
met molenmes geschilderd,
het verlaten zijn van het menselijk hart
en daar dan de schoonheid van
geveegd, gesmolten, gefixeerd
tot het er staat.
En eens per jaar, als de container volgeschilderd is
voltrekt zich een wonder - een klein wonder,
maar een wonder - een wonder op de wind -
opent zich zijn hemel - maken wolken plaats
pakt de schilder zijn verzameld werk
en werpt ze één voor één
uit losse pols rotatie meegegeven
- ga direct naar binnen, sluit deuren en ramen! -
rondgedeelde schoppenazen
zeilend door het luchtruim
vrolijk wiegend naar beneden
losgebroken vliegers, linkse zomersneeuw.
En als de lucht is leeggeregend, geen druppel rest
de doeken rusten tussen koeien in de wei
verschijnt een vliegtuig lichtzoemend aan de einder
aan de stuurknuppel een kind dat kusjes blazend
'True blue, baby I love you' schrijft, in letters, wol en wit
heeft u geluk: het hangt daar voor u - aan de muur.
Kees Wennekendonk, november 2010
vrijdag 22 oktober 2010
zondag 5 september 2010
Phenomena - Jarik Jongman
Toen we bijna een jaar geleden contact zochten met Jarik, nadat we gegrepen waren door de kracht van zijn werken, was hij aan het werk in de Kunsthalle in Berlijn. We moesten dus nog even geduld hebben voordat we zijn werk in het echt konden bekijken. Later, toen we hem bezochten in zijn atelier in Wormer om het werk dus in het echt te bewonderen, waren niet al zijn werken daar want de Wilson & Williams Gallery in Londen had er een aantal meegenomen voor de Biënnale van Berlijn en voor een expositie in Londen later dit jaar. Toch waren we daar niet treurig om. Het lijkt ons namelijk heerlijk dat, als je zulk mooi werk maakt, er internationale interesse is om je werken tentoon te stellen.
Galerie Kap Pur is er op gericht om kunst tentoon te stellen die een zekere inspanning vereist van de toeschouwer. Daarnaast kiezen we kunstenaars die er in slagen hun visie en ideeën over te brengen naar hun werken en via hun werken tot de toeschouwer te laten spreken zodat deze de galerie “rijker” verlaat. Rekening houdend met deze uitgangspunten kiezen we steeds voor kwalitatief hoogwaardig werk. Uiteraard heeft deze kwaliteit betrekking op de gekozen materialen en het gebruik hiervan maar ook de beheersing van de materialen en de techniek.
En dat heeft het werk van Jarik allemaal in zich. De veelal monumentale olieverfschilderijen van Jarik stralen naast dramatiek, ook hoop en kracht uit. Als uitgangspunt voor zijn werk gebruikt hij voornamelijk foto’s die hij zelf heeft gemaakt. Daarnaast maakt hij gebruik van anonieme afbeeldingen die hij bijvoorbeeld vindt op vlooienmarkten, in boeken of tijdschriften en op het internet. Belangrijke thema’s in zijn werk zijn religie, transformatie, geschiedenis en metafysica.
De werken die u hier ziet, tonen onder andere verlaten gebouwen of fabrieken waar vegetatie is ontstaan en oude motelkamers met mysterieuze lichtschitteringen. Deze motelkamers maken deel uit van een serie werk getiteld “Phenomena”. Een serie die zinspeelt op de kortstondige en voorbijgaande aard van het bestaan. De schitteringen kunnen worden gezien als onze tijdelijke verblijfplaats in het universum waarin we “slechts” een korte lichtflits zijn. Maar daarnaast roepen ze ook vragen op over de aard en werkelijkheid van het leven.
Volgens Jarik openbaart de wereld zichzelf via beeldspraak of metaforen die iedereen op zijn eigen manier interpreteert. Volgens de Duitse natuurkundige Werner Heisenberg is het namelijk niet de realiteit die zich aan ons openbaart maar de realiteit zoals deze wordt blootgesteld aan onze manier van kijken. Jarik heeft zijn werk mede op deze zienswijze gebaseerd. De fenomenen zoals afgebeeld in zijn schilderijen zijn dan ook bovennatuurlijk van aard omdat ze verschijnen als spookachtige nevels of mysterieuze lichtflitsen. Hierdoor zal het werk u verwarren of zelfs doen duizelen en wegdromen.
Laatst trof ik op internet een spontane reactie aan op het werk van Jarik. Een reactie die precies aansluit bij dat wegdromen. Namelijk: “Great work! Keep dreaming because somebody has to!”
Galerie Kap Pur is er op gericht om kunst tentoon te stellen die een zekere inspanning vereist van de toeschouwer. Daarnaast kiezen we kunstenaars die er in slagen hun visie en ideeën over te brengen naar hun werken en via hun werken tot de toeschouwer te laten spreken zodat deze de galerie “rijker” verlaat. Rekening houdend met deze uitgangspunten kiezen we steeds voor kwalitatief hoogwaardig werk. Uiteraard heeft deze kwaliteit betrekking op de gekozen materialen en het gebruik hiervan maar ook de beheersing van de materialen en de techniek.En dat heeft het werk van Jarik allemaal in zich. De veelal monumentale olieverfschilderijen van Jarik stralen naast dramatiek, ook hoop en kracht uit. Als uitgangspunt voor zijn werk gebruikt hij voornamelijk foto’s die hij zelf heeft gemaakt. Daarnaast maakt hij gebruik van anonieme afbeeldingen die hij bijvoorbeeld vindt op vlooienmarkten, in boeken of tijdschriften en op het internet. Belangrijke thema’s in zijn werk zijn religie, transformatie, geschiedenis en metafysica.
De werken die u hier ziet, tonen onder andere verlaten gebouwen of fabrieken waar vegetatie is ontstaan en oude motelkamers met mysterieuze lichtschitteringen. Deze motelkamers maken deel uit van een serie werk getiteld “Phenomena”. Een serie die zinspeelt op de kortstondige en voorbijgaande aard van het bestaan. De schitteringen kunnen worden gezien als onze tijdelijke verblijfplaats in het universum waarin we “slechts” een korte lichtflits zijn. Maar daarnaast roepen ze ook vragen op over de aard en werkelijkheid van het leven.
Volgens Jarik openbaart de wereld zichzelf via beeldspraak of metaforen die iedereen op zijn eigen manier interpreteert. Volgens de Duitse natuurkundige Werner Heisenberg is het namelijk niet de realiteit die zich aan ons openbaart maar de realiteit zoals deze wordt blootgesteld aan onze manier van kijken. Jarik heeft zijn werk mede op deze zienswijze gebaseerd. De fenomenen zoals afgebeeld in zijn schilderijen zijn dan ook bovennatuurlijk van aard omdat ze verschijnen als spookachtige nevels of mysterieuze lichtflitsen. Hierdoor zal het werk u verwarren of zelfs doen duizelen en wegdromen.Laatst trof ik op internet een spontane reactie aan op het werk van Jarik. Een reactie die precies aansluit bij dat wegdromen. Namelijk: “Great work! Keep dreaming because somebody has to!”
maandag 3 mei 2010
Beneath a clear blue sky
De expositie Beneath a clear blue sky van Sieberen-Henk de Jong is een expositie waar we, om meerdere redenen, lange tijd naar hebben uitgekeken. Vooral om de kwaliteit van de werken maar zeker ook de thematiek van het werk en natuurlijk de prettige samenwerking met Sieberen-Henk. Sieberen-Henk komt oorspronkelijk uit Utingeradeel maar woont en werkt inmiddels in Tilburg. Hij is afgestudeerd in 2002 aan de Hogeschool voor de Kunsten in Kampen en heeft in twee opeenvolgende jaren een startstipendium van het Fonds voor beeldende kunsten, vormgeving en bouwkunst ontvangen.
Kort na zijn academietijd werkte Sieberen-Henk vooral binnen het gebied tussen abstractie en figuratie en koos vormen zoals constructies, gebouwen en landschappen. Eén van de resultaten van dit onderzoek was zijn eerste starterstipendium. Daarna werkt hij door in de lijn van dit onderzoek hetgeen resulteerde in zijn tweede stipendium. Na deze periode is hij naar het zuiden van het land verhuisd en zocht hij een andere richting in zijn werk en besloot om het roer totaal om te gooien en opnieuw te beginnen. Begin 2008 is hij aan een serie begonnen waarvan hier nog een deel te zien is. Ook te zien is de serie waaraan hij daarna heeft gewerkt, en nog werkt.
Het werk van Sieberen-Henk bevindt zich tussen gekte en gelatenheid. Hij verbeeldt de onontkoombaarheid van het noodlot, vaak geïnspireerd door religieuze, mythologische en he dendaagse literatuur. Sieberen-Henk kiest voor een beperking van zijn kleurpalet. De figuratie wordt met name bepaald door de beeldcultuur van stripverhalen en fotografie.
In zijn werk probeert Sieberen-Henk zoveel mogelijk een balans te vinden tussen de formele werking van een schilderij en de inhoud die hij wil verbeelden. Hierbij heeft hij een sterke affiniteit met onderwerpen waarbij zich een onderhuidse spanning voordoet. Hij kiest voor werk die verhalen van onze menselijke natuur verbeelden.
De twee blauwe werken met vliegtuigen zijn werken uit zijn Blue Icarus serie. Icarus is een mythologisch figuur die wilde vliegen met een constructie van vogelveren en was. Het begin van zijn tocht ging voorspoedig, totdat Icarus hoogmoedig werd en een hoger luchtruim opzocht. Door te dicht bij de zon te komen, smolt de was en stortte hij neer. Het vliegtuig dient hier als metafoor voor het overwinnen van de fysieke beperkingen waaraan mensen onderhevig zijn. Tegelijkertijd heeft Sieberen-Henk het vliegtuig ontdaan van zijn functie namelijk het vliegen. Dat levert verstilde maar ook heel intense voorstellingen op.
Het vervolg op dit werk is een tweede serie schilderijen waarin voorstellingen met mensfiguren centraal staan. In dit werk tracht hij de dynamiek van de voorstelling te verhogen en probeert hij de onderliggende relaties tussen de mensfiguren duidelijk te maken. Wederom speelt hier de onontkoombaarheid van het noodlot de hoofdrol en bevindt het werk zich weer tussen gekte en gelatenheid.
Sieberen experimenteert net zolang totdat hij de juiste verhoudingen tussen vorm, kleur en diepte heeft. Daarbij kiest hij voor een beperking van zijn palet waarin hij voornamelijk één kleurtoon kiest om de afgebeelde voorstelling te versterken. De overwegend blauwe kleuren binnen de Blue Icarus-serie zijn ontstaan om als filter van een wat killere, afstandelijkheid te functioneren, waardoor er een verstilde spanning wordt gecreëerd. Bij de serie mensfiguren gebruikt hij veel felle, rode kleuren om een meer directe spanning op te roepen hetgeen perfect aansluit bij de reeds genoemde onderhuidse spanning en menselijke natuur.
De tweede serie is duidelijk een reactie op de eerste serie met de vliegtuigen vandaar dat we deze link naar voren laten komen door enkele werken uit de Blue Icarus serie aan u te tonen. Noem het een stukje kunsthistorie want wij zijn er van overtuigd dat Sieberen-Henk hiermee geschiedenis zal schrijven.
Met deze woorden wil ik de expositie graag als geopend verklaren.
Wilfred van der Velden - curator en galerist
Kort na zijn academietijd werkte Sieberen-Henk vooral binnen het gebied tussen abstractie en figuratie en koos vormen zoals constructies, gebouwen en landschappen. Eén van de resultaten van dit onderzoek was zijn eerste starterstipendium. Daarna werkt hij door in de lijn van dit onderzoek hetgeen resulteerde in zijn tweede stipendium. Na deze periode is hij naar het zuiden van het land verhuisd en zocht hij een andere richting in zijn werk en besloot om het roer totaal om te gooien en opnieuw te beginnen. Begin 2008 is hij aan een serie begonnen waarvan hier nog een deel te zien is. Ook te zien is de serie waaraan hij daarna heeft gewerkt, en nog werkt.Het werk van Sieberen-Henk bevindt zich tussen gekte en gelatenheid. Hij verbeeldt de onontkoombaarheid van het noodlot, vaak geïnspireerd door religieuze, mythologische en he dendaagse literatuur. Sieberen-Henk kiest voor een beperking van zijn kleurpalet. De figuratie wordt met name bepaald door de beeldcultuur van stripverhalen en fotografie.
In zijn werk probeert Sieberen-Henk zoveel mogelijk een balans te vinden tussen de formele werking van een schilderij en de inhoud die hij wil verbeelden. Hierbij heeft hij een sterke affiniteit met onderwerpen waarbij zich een onderhuidse spanning voordoet. Hij kiest voor werk die verhalen van onze menselijke natuur verbeelden.
De twee blauwe werken met vliegtuigen zijn werken uit zijn Blue Icarus serie. Icarus is een mythologisch figuur die wilde vliegen met een constructie van vogelveren en was. Het begin van zijn tocht ging voorspoedig, totdat Icarus hoogmoedig werd en een hoger luchtruim opzocht. Door te dicht bij de zon te komen, smolt de was en stortte hij neer. Het vliegtuig dient hier als metafoor voor het overwinnen van de fysieke beperkingen waaraan mensen onderhevig zijn. Tegelijkertijd heeft Sieberen-Henk het vliegtuig ontdaan van zijn functie namelijk het vliegen. Dat levert verstilde maar ook heel intense voorstellingen op.
Het vervolg op dit werk is een tweede serie schilderijen waarin voorstellingen met mensfiguren centraal staan. In dit werk tracht hij de dynamiek van de voorstelling te verhogen en probeert hij de onderliggende relaties tussen de mensfiguren duidelijk te maken. Wederom speelt hier de onontkoombaarheid van het noodlot de hoofdrol en bevindt het werk zich weer tussen gekte en gelatenheid.
Sieberen experimenteert net zolang totdat hij de juiste verhoudingen tussen vorm, kleur en diepte heeft. Daarbij kiest hij voor een beperking van zijn palet waarin hij voornamelijk één kleurtoon kiest om de afgebeelde voorstelling te versterken. De overwegend blauwe kleuren binnen de Blue Icarus-serie zijn ontstaan om als filter van een wat killere, afstandelijkheid te functioneren, waardoor er een verstilde spanning wordt gecreëerd. Bij de serie mensfiguren gebruikt hij veel felle, rode kleuren om een meer directe spanning op te roepen hetgeen perfect aansluit bij de reeds genoemde onderhuidse spanning en menselijke natuur.
De tweede serie is duidelijk een reactie op de eerste serie met de vliegtuigen vandaar dat we deze link naar voren laten komen door enkele werken uit de Blue Icarus serie aan u te tonen. Noem het een stukje kunsthistorie want wij zijn er van overtuigd dat Sieberen-Henk hiermee geschiedenis zal schrijven.
Met deze woorden wil ik de expositie graag als geopend verklaren.
Wilfred van der Velden - curator en galerist
Abonneren op:
Posts (Atom)
